آفرینش گل، هنر دست برجستهترین گلزن استقلال
رامین رضاییان در تابستان گذشته به عنوان بهترین گلزن و ستاره تیم سپاهان راهی استقلال شد. این ملیپوش با سابقه، دارای مهارت ویژهای در اجرای ضربات ایستگاهی و پنالتی است و به همین دلیل، در فصل گذشته لیگ بیست و چهارم، که استقلال بدترین نتایج تاریخ ۸۰ سالهاش را تجربه کرد، از معدود بازیکنانی بود که موفق به کسب نمره قبولی شد.
کسب ۱۰ گل و ۴ پاس گل در لیگ ۲۴ و عنوان بهترین بازیکن فصل استقلال، موجب تمدید قرارداد رامین شد. او در این فصل با جدایی حسینی و جانشینی چشمی به عنوان کاپیتان اصلی، جایگزین روزبه و کاپیتان دوم تیم استقلال گردید. رامین در هفته دوم با زدن گل حیاتی به ذوب آهن در ورزشگاه شهدای شهر قدس، دوباره برای دستیابی به عنوان بهترین گلزن تیم خود اقدام کرد.
گلی که با یک ضربه سر زیبا، نتیجه بازی با ذوب آهن را به تساوی کشاند، انتظارات را از رامین بالاتر برد. افرادی که به توانایی رامین در زدن ضربات ایستگاهی اعتماد دارند و او را به خاطر پاسهای گل دقیقش میشناسند، پس از زدن آن گل به ذوب آهن، انتظار نداشتند که او فرصتی طلایی را در برابر المحرق بحرین از دست بدهد. به واقع، از رامین رضاییان به عنوان بهترین گلزن استقلال نمیتوانستیم انتظار داشتیم که چنین فرصتی را از دست دهد.
اینجا را بخوانید: یک پرسپولیسی، زبان استقلال/ آبیها با جذب رضاییان برنده شدند!
در دنیای فوتبال، قواعد نانوشتهای وجود دارد که اثرگذاری بسیاری از آنها به مراتب بیشتر از قوانین مکتوب است. یکی از این قوانین این است که مهاجم باید جنبهای خودخواهانه داشته باشد. بهترین نمونه از این اصل، علی دایی است. بازیکنی که به واسطه همین خصلت، رکورد گلهای ملی را در جهان شکست و بعید به نظر میرسد که هیچ فوتبالیستی در ایران جایگاه او را در صدر تاریخ تهدید کند.
اگر رامین مهاجم بود و همان خودخواهی را همچون علی دایی داشت، استقلال در نیمه اول دیدار با المحرق به گل اول دست مییافت. پاس منیر الحدادی در دقایق پایانی نیمه اول، یک پاس گل تمام عیار بود اما رامین به جای شوت مستقیم به سمت دروازه، توپ را به عرض پاس داد! او که با توجه به ذات فوتبالی و تجربیاتش، به طور غریزی کرد به جای شوت، پاس بدهد، نتوانست از این فرصت استفاده کند و توپ توسط مدافعان تیم بحرینی دفع شد.
زمانی که سوت پایان مسابقه با شکست استقلال به صدا درآمد، شاید هیچکس به اندازه رامین رضاییان ناراحت نبود. او که برای نخستین بار در یک رقابت آسیایی بازوبند کاپیتانی استقلال را بر بازو بسته بود، به هیچ عنوان دوست نداشت این روز با ناکامی به پایان برسد. به ویژه اینکه خود رامین میتوانست با شلیک توپ در آن صحنه، نتیجه را به گونهای دیگر رقم بزند.
بدون تردید اگر استقلال با برتری به رختکن میرفت، نیمه دوم بازی شکل دیگری به خود میگرفت اما…
