متلک باشگاه پرسپولیس به حریفان؛ آیا باید از پیروزی خود شاد باشیم یا از ناراحتی سایرین لذت ببریم

در ادامه، متن سایت باشگاه پرسپولیس را مطالعه می‌فرمایید: 
در زمانی که ویروس کرونا در حال گسترش بود، بازیکن گلزن پرسپولیس غایب بود اما دل شجاع او همچنان حامی تیم بود تا بازی با النصر عربستان به یکی از آن لحظات دراماتیک تاریخ تبدیل شود. آن شب ما در تردید بودیم که آیا باید از نتیجه شاد باشیم یا از ناراحتی رقبایمان لذت ببریم.

یکی از مزیت‌های طرفداری از پرسپولیس این است که داستان‌ها و حماسه‌های به یاد ماندنی برای نقل و حکایت بسیار زیاد داریم. یکی از این خاطرات مربوط به ۱۲ مهر ۱۳۹۹ است. در آن روز، هیچ‌کس آرامش نداشت. پیش از آغاز بازی، عده‌ای بودند که خوشحال به نظر می‌رسیدند. به قول خودشان، گلی به پرسپولیس زده بودند. آن‌ها تازه شروع به ارسال ایمیل کرده بودند و پس از بازی هم سنگ تمام گذاشتند، غافل از اینکه به چه چیزی در این تیم حیات دوباره می‌بخشند.
عیسی آل‌کثیر، که تازه به جمع سرخ‌ها پیوسته بود، در رقابت‌های لیگ قهرمانان درخشش خیره‌کننده‌ای داشت و نویدبخش ظهور یک گلزن ماهر بود، اما ناگهان همه چیز به شکل ناگواری تغییر کرد. شادی گل معمول که بارها رخ داده بود، به نحو دیگری تفسیر شد. به طرز عجیبی به گونه‌ای دیگر نگاه شد. پیش از مصاف با النصر عربستان خبری منتشر شد که او محروم است. این موضوع بسیاری را به یاد محرومیتی انداخت که سه سال پیش، در آستانه بازی با الهلال برای ما پیش آمد. شاید همین تجربه باعث شد پرسپولیس این بار با تبدیل یک تهدید به فرصتی جدید، انگیزه بیشتری پیدا کند.

بیشتر بخوانید: کتک زدن و خفه کردن صدای هوادار به جای پذیرش اشتباهات متعدد؛ فرمول زشت برای ماندن در پرسپولیس

پرسپولیس در آن دوره لیگ قهرمانان شروع خوبی نداشت اما حالا قصد داشت از این ناکامی عبور کند. در دو بازی ابتدایی، یک شکست و یک تساوی رقم خورده بود. برخی ممکن بود شانس صعود از مرحله گروهی را ناچیز بدانند، اما پرسپولیس عزم خود را جزم کرده و بازی را به نفع خود تغییر داد.
در آن شب سرخ‌پوشان با تمام وجودشان بازی می‌کردند. میلیون‌ها قلب دیگر هم از آن‌ها حمایت می‌کردند. همیشه این چنین است، اما گاهی اوضاع به گونه‌ای شگفت‌انگیز با یکدیگر هماهنگ می‌شود. توضیح این موضوع آسان نیست، اما در سرزمین شیرهای سرخ، این از اتفاقاتی است که به وفور رخ می‌دهد. در طول این ده سال گذشته بارها این تجربه را داشته‌ایم و به همین دلیل بسیاری از ما بر این باوریم که کار پرسپولیس از دل برمی‌آید.
آن شب هواداران و تیم که از یک ناجوانمردی آسیب دیده بودند، تنها یک چیز می‌خواستند: پیروزی در آن بازی. موضوع تنها حریف نبود که به واقع خیلی خوب عمل می‌کرد. تنها هدف حضور در فینال نبود. ما نمی‌خواستیم با ناکامی‌مان، ناجوانمردی را پاداش دهیم. آن شب، «انگیزه» دست‌کم از «هدف» فراتر رفته بود و ما را به جلو می‌برد.
وقتی النصر ابتدا با یک ضربه پنالti پیش افتاد، حس کردی این پایان کار نخواهد بود. وحید امیری با سماجت خاصی توپ را از پای بازیکن النصر بیرون کشید. بشار رسن به استقبال آمد. بهترین فرصت برای او تا اشتباهی که در دقایق قبل کرده بود، جبران کند. او با یک ارسال دقیق، مهدی عبدی را هدف قرار داد و او با یک پرش و ضربه سر فوق‌العاده گل تساوی را به ثمر رساند.
زمانی که به مرحله پنالتی بیفتیم، حال و هوایی عجیب حاکم بود اما این‌بار انتظار می‌رفت که این صحنه به یکی از خاطرات ماندگار تبدیل شود. بازیکنان آن قدر خوب عمل کردند که جونز استرالیایی، هر چه هم درون دروازه بااهمیت بود، چاره‌ای جز رقصیدن به هوای آن‌ها نداشت. در نهایت نتیجه ای رقم خورد که باید رقم می‌خورد. حامد لک یکی از پنالتی‌ها را مهار کرد و پرسپولیس با ضربه بعدی کار را یکسره کرد.

اینجا را هم بخوانید: خشم پیروانی از بی‌توجهی به خرید پر حاشیه پرسپولیس