تیم ملی در مقابل روسیه تحریم شد؛ در قوطی بود، وای بر حال جام جهانی!

مسابقه دوستانه ایران و روسیه به‌طور قطع یکی از بهترین بازی‌های تدارکاتی ما در مدت دو سال اخیر به شمار می‌رود. تیمی که از اروپا می‌آید و خود سابقه میزبانی در جام جهانی را دارد، البته که ما هم از وضعیت کنونی آن باخبر هستیم.

ایران این دیدار را واگذار کرد، ولی آنچه واقعاً مایه نگرانی بود، نحوه نمایش ما بود که به تعبیر فوتبالی‌ها، در اکثر دقایق بازی به‌نوعی در کنترل حریف به سر می‌بردیم و تنها به دنبال توپ و بازیکنان روسی می‌دویدیم! در این دیدار، توپ و میدان به‌طور کامل در تسلط تیم حریف بود و بازیکنان ما در آغاز نیمه دوم، تنها از یک فرصت، به گل دست یافتند.

خط دفاعی ما در این بازی دوباره به نمایش گذاشته شد. در بخش میانی، وضعیت خوبی نداشتیم و مهاجمان هم به ندرت فرصتی پیدا کردند و در مواجهه با پرس بالای تیم روسیه نتوانستند کار خاصی انجام دهند. به‌گونه‌ای که حریف، با وجود برتری در دقایق پایانی، با تمام نفرات برای کسب گل سوم حمله می‌کرد!

این مسابقه به‌عنوان بهترین بازی تدارکاتی ما در دو سال اخیر شناخته می‌شود چرا که حقیقت‌های زیادی را برای ما روشن کرد. روسیه نیز مانند ما تحت تحریم قرار دارد و فرصتی برای حضور در میادین رسمی ندارد، در حالی که ما این شانس را داریم. آن‌ها ستاره‌های درخشان از تیم‌های بزرگ جهانی و لیگ‌های معتبر اروپا ندارند، اما با این حال ما را به زحمت انداختند!

اینجا را بخوانید: جهانبخش باید اخراج می‌شد، امیر باید تجدید نظر کند

این مسئله نشان می‌دهد که رنکینگ فیفا دقیقاً همانند نظریات مدیران فنی در نظر پروین است! ما در رنکینگ فیفا در رده بیست و یکم قرار داریم و در مقابل روسیه در رده سی و پنجم جهان قرار دارد، بنابراین اگر قرار بود بر اساس این رده‌بندی نگاه کنیم، باید نتیجه و نمایش دو تیم کاملاً متفاوت می‌بود!

بدیهی است که امتیاز میزبانی در تمام رشته‌های ورزشی همواره حائز اهمیت بوده، تأثیر جو تماشاگران و حتی نگرش ملایم داور هم قابل چشم‌پوشی نیست، اما نه در دیدارهای دوستانه و نه با این شدت! در این بازی دو باور قدیمی دوباره به عرصه آمد؛ اول، آن‌هایی که می‌گفتند نمی‌توان فقط به رنکینگ فیفا دل بست، از لحاظ فنی و درون زمین کاملاً درست بودند.

در فوتبال، همه چیز بر اساس اتفاقات درون زمین مشخص می‌شود. نه نام و شهرت بازیکن تصمیم‌ساز است و نه جایگاه تیم در جدول رده‌بندی یا افتخارات قبلی آنها. رنکینگ تنها برای قرعه‌کشی اهمیت دارد و تاریخچه یک تیم بیشتر برای ایجاد برتری روانی قبل از شروع بازی می‌تواند مؤثر باشد!

باور دیگری که در این بازی به اثبات رسید، همان جمله معروف “حمله بهترین دفاع است” بود. ما شاهد بودیم که روسیه بعد از زدن گل دوم و دستیابی به برتری، همان روش را که پس از گل اول دنبال می‌کرد، ادامه داد. این یعنی حملات پی‌درپی به سمت دروازه ما شدت بیشتری به خود می‌گرفت، چیزی که به قول کشتی‌گیران، آن‌ها پس از گل دوم فشار سنگینی را روی دروازه ما اعمال کردند! و برای جلب توجه بیشتر، سعد الله اف را از دقیقه ۶۸ وارد میدان کردند!

با وجود اینکه یک گل عقب بودیم، در ۲۰ دقیقه پایانی فقط به فکر حفظ نتیجه بودیم! در حالی که تماشاگران پای تلویزیون انتظار داشتند تیم ملی برای زدن گل تساوی به حمله بپردازد و فشار بیافزاید.

جمع‌بندی؛ ما در مسابقات جام جهانی با حریفانی به مراتب قوی‌تر و آماده‌تر از روسیه مواجه خواهیم شد. اگر این نوع عملکرد در برابر تیمی که بایکوت شده و بازی‌های رسمی ندارد رخ داده، باید بسیار نگران آینده باشیم!

این مطلب را هم از دست ندهید: آقای قلعه نویی! معنی حمایت و کمک، دعوت همیشگی نیست