افول من در درون خودم! – خبرآنلاین

بیست‌وهفتمین دوره مسابقات جهانی تکواندو با حضور ۹۸۹ ورزشکار از کشورهای مختلف به مدت 7 روز، از دوم تا ششم آبان ماه در ووشی چین برگزار شد. در نهایت، تیم ایران با 15 ورزشکار خود موفق به کسب 3 مدال شامل 3 طلا، نقره و برنز گردید. مدال‌های تیم ایران شامل طلای ابوالفضل زندی در وزن 58- کیلوگرم، نقره مهدی حاجی موسایی در وزن 63- کیلوگرم و برنز امیرسینا بختیاری در وزن 74- کیلوگرم بود.

تیم ایران با این سه مدال در بخش مردان پس از کره جنوبی، به عنوان نایب قهرمان این مسابقات معرفی شد. همچنین برزیل، ازبکستان و مصر به ترتیب رتبه‌های سوم تا پنجم را به خود اختصاص دادند. قابل ذکر است که این موفقیت موجب بازگشت تیم ایران به سکوی قهرمانی جهان پس از 8 سال و با توجه به نتایج کسب شده در سال 2017 می‌باشد.

در بخش زنان، تیم ملی ترکیه عنوان قهرمانی را کسب کرد و برزیل به نایب قهرمانی دست یافت. مجارستان نیز در جایگاه سوم قرار گرفت و تیم‌های چین و چین تایپه به ترتیب مقام‌های چهارم و پنجم را به دست آوردند.

اگرچه کسب 3 مدال (یک طلا، یک نقره و یک برنز) و بازگشت به سکو به نظر روی کاغذ دستاورد خوبی می‌آید، اما وقتی به تحلیل جزئیات نتایج تیم تکواندو می‌پردازیم، نشانگر ناکامی عمده‌ایست. این عملکرد، که تنها شامل 3 مدال از 15 نماینده است، در واقع نشان‌دهنده‌ای ضعف در شان نام ایران می‌باشد. جدا از این، شکست تمامی قهرمانان الماولیکی ایران در این رقابت‌ها به معنای زنگ خطری جدی تلقی می‌شود. در بخش زنان نیز با اعزام پرجمعیت‌ترین تیم تاریخ، نتیجه قابل توجه و مثبتی به دست نیامد.

فانوسک‌های خاموش

در میان تیم زنان، سناریویی از ناکامی بی‌سابقه رقم خورد. تمام تکواندوکاران ایرانی در این مسابقات بدون کسب هیچ مدالی حذف شدند و این موضوع بر روی تأکید دوباره‌ای بر نظرات محمد باقری معتمد مبنی بر اینکه وقتی فامیل بازی در تیم ملی حاکم باشد، عملکرد بهتری انتظار نمی‌رود، تأکید داشت. سرمربی بدون تجربه بین‌المللی و تایید غیرقابل توجیه وی از سوی کمیته فنی، به شفافیت حواشی منجر شد که به کامیابی تیم ملی زنان ضربه زد.

در تیم زنان، هادی ساعی پس از برخورد ناموزون با مینو مداح، مربی موفق المپیک پاریس، چندین ماه را صرف اتلاف زمان کرد و مسبب شد که خواهرش در سمت سرمربیگری تیم زنان قرار گیرد. نتیجه این تغییرات بسیار ناگوار و شرم‌آور بود. مهروز ساعی به عنوان سرمربی، به‌گونه‌ای عمل کرد که ناهید کیانی و مبینا نعمت‌زاده، دو ورزشکار المپیکی ایران، حتی به مرحله نزدیک کردن به مدال نیز نرسیدند و در همان دورهای ابتدایی از دور رقابت‌ها کنار رفتند. مهروز ساعی تصمیماتی با نتایج عجیب اتخاذ کرده و وزن‌های تکواندوکاران را تغییر داد، که همین موضوع باعث به وجود آمدن مشکلاتی برای تیم شد. فرستادن تکواندوکاران به اوزان غیرتخصصی نتیجه‌ای جز ناکامی به دنبال نداشت. حتی مهروز ساعی نتوانست شاگرد اصلی خود یعنی مبینا را به سمت مدال هدایت کند که این خود نشان‌دهنده ناکامی تمام‌عیار می‌باشد و مؤید این است که سرمربیگری رشته‌ای مانند تکواندو حتی در صورت داشتن رابطه خانوادگی با رئیس فدراسیون و عنوان قهرمانی، کار ساده‌ای نیست!

در بین تمام ناکامی‌های تیم زنان، شکست ناهید کیانی تلخ‌ترین نقطه قوت داستان بود. حذف زودهنگام او از مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۵ ووشی، به ویژه در دور یک‌هشتم نهایی مقابل حریفی نسبتاً گمنام از آمریکا، شوک بزرگی به شمار می‌رود.

مهروز ساعی در چین نه تنها ناتوانی خود از نظر فنی را نشان داد، بلکه از نظر رفتار و ظرفیت‌های روانی یک مربی ملی نیز فاصله داشت. رفتاری که او با سعیده نصیری شاگرد خود پس از شکست انجام داد، به وضوح بی‌تجربگی یک مربی را نمایان کرد.

خواهر رئیس فدراسیون در زمان مبارزه سعیده نصیری، ملی‌پوش ۲۱ ساله وزن ۴۶- کیلوگرم ایران، پس از باخت وی به طرز نامناسبی و با صدای بلند گفت: “واقعا لیاقت نداری!”

این موضوع به ندرت در ورزش دیده می‌شود که یک مربی در حین یا حتی پس از مسابقه و آن هم در بین عموم، دانش‌آموخته‌اش را مورد سرزنش قرار دهد. در ویدئوی منتشر شده از این مسئله، کاملاً مشهود است که سعیده نصیری پس از شنیدن این جمله، در حالی که در حیرت و ناراحتی بود، دست‌هایش را به سرش می‌زد.

این ماجرای غیرقابل باور در شرایطی رخ داد که بارها شنیده‌ایم دیگر سرمربیان پس از شکست‌های شدید هرگز پشت شاگردان خود را خالی نکرده‌اند. اما به نظر می‌رسد مهروز ساعی تحت فشار زیادی قرار دارد و نتوانسته در مأموریت جدیدش موفق عمل کند و در نتیجه به تخلیه روحی با توهین به شاگردش روی آورده؛ در حالی که وی خود یکی از عاملان اصلی افت تاریخی تکواندو زنان ایران در چین به حساب می‌آید.

در ماه‌های اخیر، جو تیم ملی تکواندو نه بر مبنای آرامش، بلکه تحت تأثیر حواشی و تنش‌های غیرسازنده قرار داشت. شایعاتی در خصوص تبعیض‌هایی بر اساس برخی ملی‌پوشان و ابهام در ترکیب اعزامی، روحیه ناهید را دچار تزلزل کرد. به عنوان یک ورزشکار المپیکی، او بیش از هر زمان دیگری به فضایی آرام و مدیریت ثابت نیاز داشت؛ اما…

این تیم با حواشی و تنش‌های متعدد دست و پنجه نرم کرده و تمرکزش را از دست داده بود. سرمربی تیم زنان درگیر مسائل حاشیه‌ای گوناگونی گردید و مهروز ساعی، که خواهر رئیس فدراسیون است، در رأس کادر فنی نتوانست شرایط را سامان دهد و نتیجه‌اش را همه مشاهده کردند.

ستاره‌های سربی

قهرمانان ما در چین یکی پس از دیگری بر روی شیاپچنگ شکست خوردند؛ وضعیتی که غیرقابل باور بود. ستاره‌هایی که یک سال پیش در درخشان‌ترین روزهای تاریخ تکواندو در المپیک بدرخشیدند، در این رقابت‌های جهانی یکی یکی مانند برگ‌های خزان فرو ریختند و شکستی تلخ و تمام عیار را تجربه کردند. ناکامی که حتی مدال‌های سایرین و سکوی جهانی تیمی هم نتوانست ذره‌ای از درد آن بکاهد.

مهم‌ترین رویداد در بخش مردان، شکست آرین سلیمی قهرمان و مهران برخورداری نایب قهرمان المپیک در ووشی بود. این شکست، بیش از آنکه ناشی از کمبود مهارت فنی باشد، نتیجه‌ای از مشکلات مدیریتی و فنی در تیم ملی بوده‌است.

در شرایطی که انتظار می‌رفت آرین سلیمی، نماینده سنگین‌وزن ایران در قهرمانی جهان ووشی ۲۰۲۵، آغازگر روزی تاریخی برای تکواندو ایران باشد، او در دومین مبارزه‌اش برابر حریف اوکراینی شکست خورد و از دور رقابت‌ها حذف شد. ️سلیمی در مبارزه نخست خود با سبک قوی حریف کوبایی را در دو راند شکست داد و نمایانگر آمادگی جسمانی مطلوب خود شد. اما در مسابقه بعدی، در لحظات حساس از تمرکز خارج شد و به راحتی باخت.

به نظر می‌رسد هیچ برنامه فنی یا برنامه‌ریزی دقیقی برای آرین پس از موفقیت المپیکی‌اش وجود نداشت و او بدون هیچ آمادگی خاصی به مسابقات جهانی پا گذاشت. نه آنالیز دقیق و ویدئویی از حریفان وجود داشت و نه برنامه‌ای روحی و ذهنی برای مبارزات حساس.

ناکامی مهران برخورداری کاپیتان تیم نیز مملو از مسائلی قابل بحث بود. کاپیتان تیم ملی در حالی به شیاپچانگ رفت که به گزارش‌های رسمی، 10 کیلوگرم از وزن طبیعی خود را کاهش داده بود تا در وزن پایین‌تری رقابت کند که در دنیای ورزش حرفه‌ای اقدامی فاجعه‌آمیز محسوب می‌شود.

افت شدید سطح گلیکوژن، کم‌آبی سلولی، کاهش تمرکز عصبی و ضعف عضلانی، چهار پیامد قطعی کاهش وزن ناگهانی هستند — عواملی که هر یک به‌تنهایی می‌توانند به شکست بینجامند. و نتیجه هم کاملاً روشن بود؛ برخورداری که قرار بود در رده‌های حساس تیم را به رهبری درآورد، در راندهای کلیدی تمام توان خود را از دست داد، دقت ضرباتش کاهش یافت و در برابر رقیب ازبکستانی شکست خورد. کاپیتان تیم ملی به صورت نیمه‌جان مأموریت را انجام داد و در مرحله یک‌چهارم حذف شد.

اما به‌جرأت می‌توان گفت که جنجالی‌ترین رویداد مربوط به مدال نقره حاجی موسایی بود. مهدی حاجی‌موسایی پس از سه پیروزی قاطعانه به فینال راه یافت، اما در دیدار نهایی در حالی که از «محمد خلیل جندوبی» پیش بود، به‌دلیل هدایت بحث‌برانگیز و دستور عجیب «بخواب زمین!» از ادامه رقابت بازماند و تنها به مدال نقره دست یافت. در راند دوم، زمانی که مهدی حاجی‌موسایی با نتیجه ۱ بر صفر پیش بود، ضربه‌ای به ناحیه سفید یا اصطلاحا خنثی هوگو برخورد کرد که به‌تأیید داوران، خطا محسوب نمی‌شد. مهدی با زمین افتاد و داور مسابقه مبارزه را متوقف کرد و تیم پزشکی وارد شد. در همان لحظه، صدایی از مسعود حجی‌زوار به گوش رسید که در کنار هادی ساعی و مهروز ساعی بر روی سکو نشسته بود و گفت: «بگو بلند نشه!» مجید افلاکی این جمله را شنید و در حالی که دوربین پخش زنده او را نشان می‌داد، پیام را به پزشک تیم منتقل کرد. تمارض حاجی‌موسایی خیلی زود به نتیجه نرسید. داور پس از مشورت با پزشک، او را بازنده اعلام کرد. نکته قابل توجه اینکه حاجی‌موسایی حتی در مراسم اهدای مدال نیز در دسترس نبود و تصویر فتوشاپی از وی منتقل شد که به‌شدت عجیب به نظر می‌رسید و بحث‌ها را شدت بخشید.

انتشار گزارش پزشکی در مورد تکواندوکار ایران نیز ابهامات بیشتری را در پی داشت و ثابت کرد که حاجی‌موسایی هیچ وضعیت حادی نداشته و به راحتی مدال طلا را از دست داده است.

زنگ خطر برای ناگویا و لس آنجلس

ناکامی ایران زمانی به اوج خود رسید که برترین‌های مسابقات معرفی شدند. در حالی که کشورهایی نظیر ترکیه، کره، مجارستان و حتی کالدونیای جدید جوایز ویژه‌ای دریافت کردند، تیم ایران با سابقه درخشان دو قهرمانی جهانی در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵، از میان برترین‌ها هیچ جایگاهی نداشت. زمانیکه مربیان ایرانی در بین برترین‌ها قرار ندارند و بازیکنان ما نیز در بین افراد ارزشمند جایی نداشته باشند، باید پذیرفت که مشکل از مرزهای زمین مسابقه فراتر است.

با توجه به نتایج و حوادث اتفاق‌افتاده در ووشی، می‌توان نتیجه گرفت که تیم ملی تکواندو ایران به هیچ عنوان نتیجه‌ی قابل قبولی نداشته و زنگ خطری برای بازی‌های آسیایی ناگویا و همچنین المپیک لس آنجلس به صدا درآمده است. فدراسیون تکواندو باید به سرعت در این زمینه تصمیمات فوری اتخاذ کند و به نظر می‌رسد که کنار گذاشتن خواهر رئیس از سمت سرمربیگری تیم ملی، گام اول باشد؛ البته به شرطی که رئیس و کمیته فنی در این مورد کوتاه بیایند!

253 258