تحولات نسل جدید بلژیک در مسیر دستیابی به موفقیت یورو 2024 چگونه است؟

بر اساس گزارش خبرگزاری تسنیم، تیم ملی فوتبال بلژیک به صعود به جام جهانی نزدیک‌تر از همیشه است. اگر این تیم موفق شود قزاقستان را در خانه شکست دهد، موقعیتش در صدر گروه مقدماتی را تثبیت خواهد کرد. در یک سال اخیر، بلژیک سرمربی خود را تغییر داده و تعدادی از بازیکنان تازه‌نفس و بااستعداد را به تیم دعوت کرده است؛ افرادی که گرچه به اندازه کوین دی‌بروین یا روملو لوکاکو مشهور نیستند، اما تأثیر زیادی در تغییرات اخیر داشته‌اند.

عملکرد تیم ملی فوتبال بلژیک در مسابقات قهرمانی اروپا چندان شایسته نبود. در آن مقطع، دومنیکو تدسکو به عنوان سرمربی فعالیت می‌کرد. بلژیک با تنها دو گل به ثمر رسانده و چهار امتیاز به دست آمده، به عنوان تیم دوم گروه خود به مرحله پلی‌آف راه یافت. در شرایطی که تمامی تیم‌ها چهار امتیاز داشتند، تعیین رده‌ها به اختلاف گل و تساوی‌ها بستگی داشت. سپس در مرحله یک‌هشتم نهایی، بلژیک با نتیجه یک بر صفر به فرانسه باخت، که گل به خودی یان فرتونگن سرنوشت این بازی را رقم زد. پایان سال 2024 برای فوتبال ملی بلژیک به یک ناامیدی بزرگ تبدیل شد: چهار شکست در شش بازی لیگ ملت‌ها و تنها چهار امتیاز از 18 امتیاز ممکن. بنابراین، برکناری تدسکو پس از چنین عملکردی کاملاً منطقی به نظر می‌رسید.

ژان ماری فاف، دروازه‌بان سابق تیم ملی بر این باور است که پیشرفتی مشاهده نمی‌شد. او همچنین افزود: “شیوه بازی تیم بدون تحرک بود و نشانه‌ای از تغییرات دیده نمی‌شد. نتایج، خود گویای همه چیز بود. بازیکنان کلیدی پیوسته به دلیل مصدومیت غایب بودند و مشکلات داخلی نیز به طور متداوم در تیم وجود داشت که برای موفقیت تیم بسیار آسیب‌زا بود.”

در ابتدای سال 2025، رودی گارسیا به عنوان سرمربی جدید تیم ملی منصوب شد؛ فردی که سابقه قهرمانی با لیل و رساندن مارسی به فینال لیگ اروپا را داشته است.

بارت لاژ، خبرنگار نشریه بلژیکی «دی‌استاندارد»، اظهار داشته که گارسیا می‌تواند پیروزی‌ها را به ارمغان بیاورد اما پس از انتصاب او، مباحث زیادی پیرامون ذهنیت و توانایی‌اش در مدیریت فشار به وجود آمد. به هر روی، حضور او نویدبخش امید تازه‌ای برای تیم است.

بازگشت تیبو کورتوا، دروازه‌بان با تجربه رئال مادرید، پس از جدایی تدسکو که پیشتر با او اختلاف اشتراکی داشت، یک تحولی اساسی به شمار می‌آید. ستاره‌های باتجربه‌ای نظیر کوین دی‌بروین، روملو لوکاکو، لئاندرو تروسارد و یوری تیلمانس همچنان در تیم باقی مانده‌اند، در کنار این، نسل نوینی از بازیکنان نیز خود را به نمایش گذاشته‌اند.

لوک بنستده، تحلیلگری که به بررسی تیم ملی بلژیک در دوره روبرتو مارتینز و تدسکو پرداخته، تأکید کرده که نسل درخشان جام جهانی 2018 یک‌شبه شکل نگرفت و این بازیکنان مسیر دشواری را طی کرده‌اند. او ادامه می‌دهد که بلژیک هم‌اکنون از استعدادهای جدید قابل توجهی چون آمادو اونانا، زنو دباست و جرمی دوکو برخوردار است. به اعتقاد او، نسل جدید فوتبال بلژیک تجربه فراوانی کسب کرده و تنها نیازمند یک تورنمنت بزرگ بین‌المللی است تا توانمندی‌های خود را به عرصه نمایش بگذارد؛ با کیفیتی که این بازیکنان دارند قطعاً بیشتر از قبل جلب توجه خواهند کرد.

فاف همچنین معتقد است که می‌توانستیم با نسل طلایی به موفقیت‌های بیشتری دست یابیم، اما بلژیک همچنان تیمی توانمند در عرصه رقابت برای رتبه‌های برتر دارد. بازیکنان جوان در ماه‌های آینده احتمالاً از اشتباهات خود یاد می‌گیرند و بدین ترتیب فرصت دستیابی به موفقیت‌های مهمی را پیدا خواهند کرد.

نخستین بازی گارسیا در سمت سرمربی بلژیک چندان امیدوارکننده نبود. در مارس 2025، بلژیک در پلی‌آف لیگ ملت‌ها برای حفظ موقعیت خود در دسته A با اوکراین روبرو شد. این تیم در بازی رفت 3 بر یک شکست خورد و پس از این مسابقه، گارسیا با انتقادات شدیدی روبه‌رو گردید. او به خاطر قرار دادن تروسارد و شارل دکتلاره در ترکیب اصلی محکوم شد؛ زیرا تروسارد تأثیر چندانی نداشت و دکتلاره هم در نقش وینگر به‌خوبی عمل نکرد و دکترال نقش بهتری در مرکز زمین دارد.

کنی دوینتر و برندون مشله در قلب دفاع یک زوج جدید ایجاد کردند و زنو دباست باید حضوراً در خط دفاعی عقب‌تر می‌رفت؛ در حالی که این سه نفر هرگز در کنار هم بازی نکرده بودند. این تصمیم پرریسک از سوی گارسیا شکست خورد. رسانه‌ها انتظار داشتند که دوکو و دودی لوکباکیو به‌عنوان وینگر و دباست و ووت فاس در مرکز دفاع به میدان بروند.

سه روز بعد، اوضاع تغییر کرد. فاس و دباست به خط دفاعی و دوکو به خط حمله منتقل شدند. گارسیا ترکیبش را اصلاح کرد و بلژیک با پیروزی 3 بر صفر برابر اوکراین، باخت بازی رفت را جبران کرد. جالب اینجاست که تا دقیقه 70 بازی بدون گل دنبال می‌شد، اما ستارگان با تجربه در نهایت برتری پیدا کردند: لوکاکو دو گل به ثمر رساند و دی‌بروین یک پاس گل ارائه داد. پس از این دیدار، گارسیا تأکید کرد که تیم باید به‌طور مستقیم به جام جهانی 2026 صعود کند تا نیاز به شرکت در پلی‌آف ماه مارس نباشد.

در نخستین بازی مقدماتی، بلژیک در اسکوپیه با نتیجه 1 – 1 به تساوی رسید. این نتیجه از نظر رسانه‌های بلژیکی که به شدت ناامید کننده قلمداد شد، انتقادات و بازخوردهای منفی به همراه داشت. خبرنگاران مجدداً از تعویض سریع مونیه و دی‌بروین پیش از پایان 60 دقیقه شگفت‌زده شده بودند. گارسیا توضیح داد: مونیه کارت زرد داشت و نمی‌خواست ریسک کند و دی‌بروین را نیز برای دیدار با ولز استراحت نداده بود.

این تصمیم ثمر بخش بود. در یک بازی هیجان‌انگیز و پر از حوادث برابر ولز، بلژیک با برتری 4 بر 3 به پیروزی رسید و دی‌بروین با گل دقیقه 88 جانشین یک امتیاز اضافی شد. اگرچه بلژیک برتری سه‌گله خود را از دست داده بود، اما در نهایت به پیروزی رسید.

تابستان با خبری ناخوشایند همراه بود: لوکاکو در حین بازی برای ناپولی دچار مصدومیت شد و برای چند ماه از میادین دور ماند. اما غیبت او در سپتامبر به هیچ وجه احساس نشد، زیرا بلژیک توانست لیختن‌اشتاین و قزاقستان را با نتایج 6 بر صفر شکست دهد.

در این میان، لوا اوپندا در نخستین بازی در خط حمله قرار گرفت و دکتلاره در بازی دوم، هرچند که هیچ‌کدام نتوانستند گلی به ثمر برسانند، اما مهاجم آتالانتا موفق به ایجاد دو پاس گل شد. در ماه اکتبر، مقدونیه شمالی بار دیگر از بلژیک امتیاز گرفت (تساوی بدون گل)؛ با وجود اینکه بلژیکی‌ها از نظر مالکیت توپ و تعداد شوت کاملاً برتر بودند. سپس تیم گارسیا با پیروزی 4 بر 2 در برابر ولز عملاً صعود خود به جام جهانی 2026 را تضمین کرد. حالا تنها باید قزاقستان یا لیختن‌اشتاین را در خانه شکست دهند؛ مأموریتی که به نظر می‌رسد آسان باشد.

پیشرفت ماکسیم دکویپر نیز شایان توجه است. این مدافع کناری که در تابستان گذشته به لیگ برتر انگلیس و باشگاه برایتون منتقل شد، یکی از بازیکنان کلیدی گارسیا محسوب می‌شود. او در تمامی بازی‌های مقدماتی از ابتدا به میدان رفته و آمار او در شش بازی (دو گل و دو پاس گل) چشمگیر است. ماکسیم تاکنون 14 بازی ملی انجام داده که هشت تای آن زیر نظر گارسیا بوده است.

از جنبه زمان بازی در مقدماتی جام جهانی 2026، دکویپر در رده چهارم قرار دارد، در حالی که نیکولاس راسکین نیز در جایگاه هفتم است. این بازیکن 24 ساله در مرکز زمین مقام ثابتی یافته و پس از نخستین بازی‌اش برای تیم ملی در بازی رفت برابر اوکراین، تنها یک مسابقه را از دست داده است. او در سال 2023 لیگ بلژیک را ترک کرده و به رنجرز اسکاتلند پیوسته و در حال حاضر در سن 24 سالگی به یکی از بازیکنان کلیدی تیم ملی تبدیل شده است.

زنو دباست نیز جایگاه خود را به عنوان مدافع میانی اصلی تثبیت کرده است. او در جام جهانی 2022 حضور داشت اما به میدان نرفت و پس از آن 113 دقیقه در یورو 2024 بازی کرد. دباست تحت رهبری تدسکو و گارسیا به یکی از بازیکنان اثرگذار تیم ملی تبدیل شده و بیشترین زمان بازی را در مقدماتی جام جهانی به خود اختصاص داده است. او تابستان گذشته با انتقالی به ارزش 15.5 میلیون یورو از لیگ بلژیک به اسپورتینگ لیسبون رفت.

آرتور تیته از اینتراخت فرانکفورت که در جام جهانی 2022 فقط بر روی نیمکت نشسته بود، حالا به یک مدافع ثابت برای تیم ملی تبدیل شده است. او به دلیل مصدومیت برخی از بازی‌های نخستین گارسیا را از دست داد، اما پس از بهبودی، جایگاهش به شدت تثبیت شد. دوکو نیز یکی از گلزنان برتر تیم در مقدماتی با سه گل است و پس از دباست، بیشترین زمان بازی را به خود اختصاص داده است.

به نظر می‌رسد این بازیکنان جوان نسل آینده فوتبال بلژیک را تشکیل می‌دهند و در سال‌های آتی ستون فقرات تیم ملی را به وجود خواهند آورد. آن‌ها در حال حاضر در کنار ستارگانی چون کورتوا، دی‌بروین و لوکاکو تجربه کسب می‌کنند، هرچند که اخیرًا این سه نفر با مسائل مصدومیت دست و پنجه نرم کرده‌اند.

/