یک نیمکره از زمین با سرعت بیشتری نسبت به نیمکره دیگر در حال خنک شدن است

محققان دانشگاه اسلو اعلام کردند که یک نیمکره داخلی زمین به‌طرز قابل‌توجهی نسبت به نیمکره دیگر، گرمای خود را با سرعت بیشتری از دست می‌دهد و این پدیده ریشه در رویدادهایی دارد که به میلیاردها سال پیش بازمی‌گردد. 

بر اساس گزارشی از ایتنا و به نقل از ایندیپندنت، این پژوهشگران با استفاده از مدل‌های شبیه‌سازی کامپیوتری، بررسی کرده‌اند که در حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش، هر نیمکره به چه میزان به خاطر جرم قاره‌ها «عایق‌بندی» شده است و این ویژگی به حفظ گرمای درونی زمین کمک می‌کند. این روند تا زمان وجود ابرقاره پانگه‌آ، در دوره پیشاتاریخ، نیز ادامه یافته است.

هسته زمین به‌طور نگران‌کننده‌ای داغ و مایع است، که گرما را به سمت سطح منتقل می‌سازد و با چرخش این هسته، میدان‌های مغناطیسی و جاذبه شکل می‌گیرند. در طول دوره‌های طولانی، هسته زمین به تدریج در حال سرد شدن است تا آنجا که ممکن است زمین مشابه مریخ گردد.

یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهند که این فرایند به‌طرز ناهمگونی پیش می‌رود؛ مناطقی که دارای قاره‌های بزرگ هستند، به‌عنوان لایه‌هایی عایق عمل کرده و گرما را بیشتر در خود نگه می‌دارند.

عموماً، هدر رفت حرارت در ناحیه لیتوسفر اقیانوسی بیشتر از نواحی قاره‌ای است و این کاهش به فرایند «رانش قاره‌ای» مربوط می‌شود. به بیان دیگر، کف اقیانوس‌ها همواره از ماگماهایی تولید می‌شود که از مرزهای قاره‌ها به بیرون می‌جوشند و در این میان، کف اقیانوس‌های باستانی تحت توده‌های قاره‌ای موجود قرار گرفته و خرد شده و دوباره ذوب می‌شوند.

 

در این تحقیق، مدل زمین به دو نیمکره آفریقا و اقیانوس آرام تقسیم شده و به‌صورت جامع، کل سطح زمین در یک شبکه با تفکیک نیم‌درجه‌ای مورد بررسی قرار گرفت. پژوهشگران داده‌های مرتبط با سن کف اقیانوس، جایگاه قاره‌ها و تغییرات ۴۰۰ میلیون سال گذشته را ترکیب نموده و میزان حرارت و سرد شدن هر بخش را محاسبه کردند. 

نتایج نشان داد که نیمکره اقیانوس آرام به‌طرز قابل‌توجهی سریع‌تر از دیگر نواحی سرد شده است. این ناحیه که دارای بزرگ‌ترین اقیانوس جهان است، آب‌های سرد فراوانی دارد که باعث افزایش شدت از دست رفتن حرارت در آن منطقه می‌شود.

پژوهش‌های قبلی تنها به بررسی ۲۳۰ میلیون سال گذشته پرداخته بودند و مدل جدید این دوره زمانی را تقریباً دو برابر افزایش می‌دهد. 

یافته‌ها به‌علاوه نشان می‌دهند که نیمکره اقیانوس آرام با حدود ۵۰ درجه بیشتر از نیمکره آفریقا سرد شده است، با اینکه سرعت حرکت صفحات تکتونیکی در اقیانوس آرام در این مدت بیشتر بوده است. 

بنابراین، احتمال مطرح می‌شود که این ناحیه در دورانی بسیار دور زیر توده قاره‌ای بوده یا عوامل دیگری باعث افزایش حرارت اولیه‌اش شده و فعالیت شدید تکتونیکی کنونی نیز به این اختلاف حرارتی مربوط می‌باشد.