واچروت؛ از قرارگیری در رتبه 267 تا دستیابی به جمع 40 تنیسور برجسته
بر اساس گزارش خبرگزاری تسنیم، والنتین واچروت، تنیسوری که امسال نامش در جمع 100 تنیسور برتر جهانی قرار گرفت، داستانی بینظیر از یک صعود بزرگ و تأثیرگذار را به تصویر کشید؛ داستانی که نه تنها بر پایه موفقیت ورزشی بنا شده، بلکه نمایانگر پایداری، ایمان و بازگشت از ناامیدی است.
ATP اقدامات خود را برای معرفی اولین برندگان جوایز فصل 2025 آغاز کرده بود: ابتدا آندره روبلف به خاطر کارهای بشردوستانهاش موفق به دریافت جایزه آرتور اَش شد، و سپس کارلوس آلکاراس به خاطر روحیه جوانمردیاش برنده جایزه استفان ادبرگ گردید. اکنون نوبت به معرفی مهمترین جهش فصل رسیده بود؛ جایزهای که به مردی اختصاص یافت که حتی نزدیکترین همراهانش نیز نمیتوانستند چنین صعودی را پیشبینی کنند.
والنتین واچروت 27 ساله، اهل موناکو و رنک 31 جهانی، فردی با گذشتهای جالب و پر فراز و نشیب، عنوان «پیشرفت سال» را به دست آورد. او در این رقابت از سد ژائو فونسکا، یاکوب منشیک و جک دراپر عبور کرد و در نهایت به عنوان شایستهترین گزینه معرفی گردید. فصل 2025 را در رنک 162 آغاز کرده بود، اما پس از عملکرد قابل قبول اولیه، تا ژوئن به رده 267 سقوط کرد؛ حال آنکه بهترین دستاوردهایش تا آن زمان، تنها رسیدن به دور دوم مسترز مونتکارلو و فینال چلنجر فرانکاویلا آل ماره بود.
موفقیتی که در ماه اکتبر به دست آورد، نه تنها غیرقابل پیشبینی بود، بلکه به هیچ وجه حاصل یک روند تدریجی به شمار نمیرفت؛ بلکه نَفَسگیر و ناگهانی بود، شبیه روایتهایی که معمولاً تنها در فیلمها دیده میشود.
در ابتدا، واچروت حتی در فهرست بازیکنان واجد شرایط مسترز شانگهای که از اول اکتبر آغاز میشد، جایی نداشت. با رنک 204 عملاً خارج از دایره محسوب میشد، اما یک شانس دقیقه نودی موقعیتی برای او در جدول مقدماتی فراهم کرد؛ شانسی که خود او بعدها با عنوان «معجزه کوچک» از آن یاد کرد.
او در مورد این ماجرا گفت: «وقتی به شانگهای رسیدم، در بهترین حالت فقط یک شانس ناچیز برای بازی داشتم. روی کاغذ اصلاً نباید در این مسابقات شرکت میکردم. من بازیکن ذخیره شماره 22 بودم و فقط یک روز پیش از قرعهکشی مقدماتی موفق شدم به این رقابتها راه یابم.»
مشکلات به همین جا ختم نمیشد. در دور نخست مقدماتی مقابل نیسش باساواردی، با نتایج 7-6 (9-7) و 5-3 عقب افتاد و عملاً در آستانه حذف قرار داشت. در دور دوم نیز در بازی با لیام دراسل در ست سوم، در حالیکه 4 بر 3 عقب بود، از یک بریکپوینت حیاتی گذشت؛ امتیازی که اگر از دست میرفت، امکان آغاز مسیر باشکوه آینده هیچگاه مهیا نمیگردید.
مسیر او در جدول اصلی مسترز چین نیز کمتر از مقدماتی چالشبرانگیز نبود. واچروت در سفر شگفتانگیز خود به فینال، به شش پیروزی متوالی دست یافت؛ پیروزیهایی برابر لازلو جره، الکساندر بوبلیک، توماس ماچاک، تالون گریکسپور، هولگر رون و در نهایت نواک جوکوویچ. او در سه مسابقه از این شش مسابقه ست اول را از دست داده بود، اما با مقاومت و شجاعت مثالزدنی، اوضاع را به نفع خود تغییر داد.
در نیمه دیگر جدول، آرتور ریندرکنش، پسرخاله واچروت، نیز مسیری مشابه را طی میکرد. در آن زمان با رنک 54 جهانی، یکی پس از دیگری حریفان سرسخت را کنار میزد: حمد مدیدوویچ، الکس میشلسن، الکساندر زورف، یری لِهچکا، فلیکس اوژه آلیاسیم و دانیل مدودف. این دو پسرخاله همچون دو شگفتیساز از یک خانوادگی، هیجان بزرگی را به وجود آوردند و فینال رؤیایی مدودف و جوکوویچ را از چشمان بسیاری از طرفداران پنهان کردند.
در عوض، داستان عمیقی از انسانیت و همدلی را به دنیای تنیس هدیه کردند. آنها در مسابقات یکدیگر حاضر بودند و در جایگاه تماشاچیان نشسته و با دلگرمی یکدیگر را حمایت میکردند. والنتین پس از صعود آرتور به فینال، از شوق اشک ریخت؛ اشکی که نشان میداد موفقیت یکی از آنها، پیروزی دیگری نیز محسوب میشود.
با این حال، فینال به گونهای که بسیاری تصور میکردند پیش نرفت. گرما و رطوبت طاقتفرسای شانگهای که در طی دو هفته تقریباً همه بازیکنان را دچار گرفتگی عضلات و ضعف جسمانی کرده بود، در روز پایانی بر ریندرکنش غلبه کرد. او در حالی که ست نخست را به نفع خود تمام کرده بود، در ستهای پایانی دچار گرفتگی شدید عضلات شد؛ به حدی که در مراسم اهدای جوایز نتوانست به خوبی بایستد.
واچروت اما با صبوری و سرسختی پیروز شد. پس از دو ساعت و 13 دقیقه نبرد، با نتیجه 3-6، 3-6، 4-6 به پیروزی دست یافت و نه تنها قهرمان مسترز شانگهای شد، بلکه عنوان نخستین تنیسور تاریخ موناکو که فاتح یک تورنمنت ATP شده، به خود اختصاص داد. او همچنین جهشی خیرهکننده در رنکینگ داشت: 164 پله صعود و ورود به جمع 40 بازیکن برتر جهان.
در مراسم پایانی، صحنهای پر از اشک، آغوش و ابراز قدردانیهای صمیمانه به وقوع پیوست. ریندرکنش خطاب به مربیاش لوکاس پوئیل گفت:
«وقتی پنج ماه پیش همکاریمان را آغاز کردیم، در بدترین وضعیت ممکن بودم. حتی به ترک تنیس فکر میکردم، چرا که دیگر نمیدانستم ادامه دادن چه ارزشی دارد، اما تو به من ایمان داشتی و فرصتی به من دادی. قدم به قدم پیش رفتیم و به این نقطه رسیدیم؛ پایان فصل در میان 30 نفر برتر. امیدوارم این تنها آغاز راه باشد.»
او همچنین به دختر چهار ساله پوئیل اشاره کرد و گفت: «رُز به من یک طلسم خوششانسی داد؛ فکر میکنم واقعا تأثیرگذار بود. از همسرم نیز تشکر میکنم، او برای من منبع الهام است. از پدر و مادر والنتین و از پدر و مادرم تشکر میکنم؛ چون امروز ما اینجا هستیم، حاصل تمام حمایتهای آنهاست.»
واچروت نیز پس از این پیروزی تاریخی بیان کرد: «حتی نمیدانم چرا اکنون در اینجا نشستهام و همه چیز به طرز غیرقابل باوری است. شاید چند روز طول بکشد تا حقایق را درک کنم. در حال حاضر فقط میخواهم از این لحظه لذت ببرم. در کنار آرتور ایستاده بودم و غرق احساسات بودم. این لحظات برای ما و خانوادهام فراموشنشدنی است. متاسفانه در زمین فقط یک قهرمان وجود دارد، اما واقعیت این است که خانواده ما برنده است و به طور خاص تنیس نیز برنده شده است. زیرا داستانی که نوشتیم، واقعاً تاریخی بود.»
پس از این قهرمانی، واچروت در دو تورنمنت دیگر نیز شرکت کرد. در مسترز بازل که یک هفته پس از شانگهای برگزار شد، در دور نخست به تیلور فریتس باخت، اما در مسترز پاریس بار دیگر درخشید و به مرحله یکچهارم نهایی رسید و با غلبه بر یری لِهچکا، کامرون نوری و بار دیگر آرتور ریندرکنش، موفق به این موفقیت شد.
اکنون واچروت فصل 2026 را در حالی آغاز خواهد کرد که در رنک 31 جهان قرار دارد؛ جایگاهی که نه تنها نشاندهنده جهش بزرگ اوست، بلکه یادآور تنیسوری است که نامش اکنون برای بسیاری از بازیکنان تور، با احتیاط، احترام و شاید کمی نگرانی همراه خواهد بود.
/
