پتانسیلهای موجود نادیده ماند؛ چالش نسل در شمشیربازی ایران
بر اساس گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم، اعلام لیست ورزشکاران اعزامی تیم ملی سابر به رقابتهای تونس و همچنین تیم اپه در مسابقات امارات با میانگین سنی نزدیک به 29 سال نشاندهنده این است که فرایند جوانگرایی و توسعه استعدادها در این رشته، به ویژه در سابری، هنوز به سطح مطلوبی نرسیده و شمشیربازی همچنان با نگرانی در خصوص فقدان پشتوانههای مطمئن برای تیم بزرگسالان مواجه است.
فرصت طلایی برای جوانگرایی و انتقال تجربیات به نسل نوین، پس از المپیک پاریس فراهم شد، اما به خاطر فقدان برنامهریزی مناسب و تغییرات مکرر در کادر فنی تیم ملی، این زمان بهخوبی مورد استفاده قرار نگرفت. در این دوره، برخی از ورزشکاران نه تنها فرصت کافی برای بروز استعدادهای خود را نیافتند بلکه بعضی از آنها هیچگاه به ترکیب اصلی تیم دعوت نشدند یا به تأخیری موفق به پیوستن به تیم شدند و در نتیجه از پتانسیلهایی مانند شکوهی، آقایی، کارگرپور یا شهریار گلزارفر و رضوی و اخیراً حسام مرادی، نفر نخست جوانان به درستی بهرهبرداری نشد.
طبیعتاً در آستانه المپیک، که اکثر تیمها در پی کسب سهمیه هستند، انجام جوانگرایی در عمل کارایی ندارد، اما پس از گذشت المپیک و با در نظر گرفتن سن بازیکنان تیم ملی، این تغییر و تحول ضروریتر از همیشه احساس میشد. همچنین پس از خروج رهبری و باهر ارسباران و با توجه به وضعیت نامناسب محمد فتوحی، ادامه روند موفق سابر با دشواریهایی مواجه گردید.
پس از عدم موفقیت تیم جوانان سابر در قهرمانی آسیا در کویت، فدراسیون تصمیم به اعزام تیم سابر پسران به رقابتهای زیر 23 سال آسیا گرفت و سایر رشتهها و تیم دختران کنار گذاشته شدند. در این مسابقات، نفراتی چون نیما آقایی، محمدمهدی شاکر و طاها کارگر نتایج ضعیف سال گذشته را تکرار کردند و شکست در بخش تیمی مقابل هنگکنگ نشان داد که ایران هنوز فاصله زیادی از کشورهای قدرتمند آسیایی دارد.
در سالهای اخیر، تیم ایران در ردههای جوانان، امیدها و بزرگسالان عناوین بسیاری را کسب کرده است و نمیتوان به یکباره در مدت یک سال این همه افت را زعامت فقدان پشتوانهسازی قرار داد. اسلحه سابر نه تنها از استعداد خالی نیست بلکه باید از این استعدادها بهرهبرداری لازم صورت گیرد و توجه ویژهای به مربیان سازنده هماستانها شود. این مربیان که بسیاری از استعدادها را پرورش دادهاند، هیچ نقشی در اعزامها ندارند و در این مدت تنها یک مربی راهی مسابقات شده است.
شمشیربازی ایران که روزگاری در کنار نسل طلایی سابر در ردههای معتبر جهانی ایستاده بود، اکنون به رده نوزدهم سقوط کرده و از کسب سهمیه المپیک دور شده است، اما قطعاً این پایان راه سابر نیست؛ زیرا این رشته با در نظر گرفتن استعدادهای درخشان و پشتوانههای موجود که برخی از آنها ذکر شدند و سایر نفرات که با برنامهریزی درست شناسایی خواهند شد، میتواند آیندهای روشن را رقم بزند. برای دستیابی به این هدف، نیاز به برنامهریزی صحیح، شفافیت در و بهرهبرداری از مربیان و بازیکنان و از همه مهمتر انتقال و آموزشهای فنی در کادر تیم ملی است.
با اجرای برنامههای بلندمدت، حمایت از مربیان خلاق و ایجاد فرصت برای استعدادهای جوان، میتوان امید به خروج شمشیربازی ایران از بحران و بازگشت به جایگاه درخشان گذشته داشت. اگرچه در سطوح مختلف کشور رقابتهای گوناگونی برگزار شده، اما مسلم است که برنامهریزی برای موفقیت تیمهای ملی با برگزاری رویدادهای مختلف تفاوت دارد.
علاوه بر این موارد، باید در روند ی تیم ملی بازنگریهایی انجام شود؛ چرا که واضح است فاصله بین جوانان و بزرگسالان زیاد است و لذا جوانان در مسابقات ی نیز عملکرد مناسبی نخواهند داشت. بنابراین بایستی ساختاری برای یها و یا فرایند اعزامها در نظر گرفته شود که جوانان بهترین فرصت را برای حضور در تیم داشته باشند. در حال حاضر با فرایند ی کنونی شاهد حضور شمشیربازانی چون شهمیری هستیم که نوجوان نیستند. نیما زاهدی نیز از قبل از المپیک توکیو 2020 جز ترکیب تیم بوده است، بنابراین نمیتوان به حضور این افراد به عنوان جوانگرایی و شناسایی استعدادهای نوین نگاه کرد.
/
