وقتی رونالدو جایزه نمیبرد، اشک میریخت
قبل از اینکه کریستیانو رونالدو به قلههای عظیم موفقیت، شامل پنج توپ طلا و یک مجموعه گسترده از افتخارات فردی و گروهی دست یابد، او تنها یکی از هزاران نوجوان بااستعدادی بود که به دنبال رویاهایش میدوید. با این وجود، در مسیر حضورش در ردههای پایه اسپورتینگ لیسبون، نشانههایی از آیندهای روشن و متفاوت در او مشاهده میشد.
به نقل از FourFourTwo، رونالدو بهتدریج در اسپورتینگ ترقی کرد و بعدها در میادین باشگاهی و ملی در کنار همنسل خود، نانی، به رقابت پرداخت. نانی از دوران ابتدایی فوتبال حرفهایاش که در کنار رونالدو بود، یاد کرده و آن روزها را زمانی پر از تردید و های دشوار میداند. او در ۱۶ سالگی بهطور همزمان با دو باشگاه تمرین میکرد و حتی به هر دو برای شرکت در تمرینات پیشفصل پاسخ مثبت داده بود، اما نهایتاً به خاطر علاقه شخصی و وجود یکی از دوستانش، اسپورتینگ را کرد.
حضور در آکادمی اسپورتینگ موقعیتی فراهم آورد تا نانی از نزدیک تحولات شخصیت ورزشی رونالدو را نظارهگر باشد. به گفته او، در آن دوران کسی به موفقیتهای بزرگ فکر نمیکرد و فقط به بازی کردن با لذت میاندیشیدند، اگرچه همه در دنبال کردن رویاهای حرفهای خود دقدقه داشتند. شرایط با سرعتی چشمگیر تغییر کرد و فرصتها یکی پس از دیگری به دست آمدند؛ روحیه فداکاری و تعهد در سالهای جوانی، عامل مؤثری در موفقیتشان بود.
با این حال، نانی تأکید دارد که رونالدو حتی در کودکی نیز از سایرین متمایز بود؛ او بهخوبی میدانست که چه میخواهد و با اشتیاقی بینظیر به زندگیاش در دنیای فوتبال میپرداخت. در مواقعی که شکست میخورد یا با ناکامی مواجه میشد، افسرده و حتی گاهی گریه میکرد؛ نشانهای از عطش سیریناپذیر او برای رسیدن به پیروزی.
257 251
