این پرسپولیس متلاشیشده؛ حتی از باخت هم دلخور نمیشوند
جواد مرشدی؛ در هفته بیستودوم لیگ برتر ایران، پرسپولیس میزبان خیبر خرمآباد بود و در حالی که پس از چندین شکست اخیر به شدت به یک پیروزی نیاز داشت، در نهایت با ناکامی مقابل حریف خود مواجه شد. خیبر با این پیروزی، سومین باخت متوالی پرسپولیس را رقم زد و توانست در هر دو دیدار رفت و برگشت این فصل، تیم سرخپوش پایتخت را مغلوب کند و رکورد جالبی را برای خود ثبت کند.
پرسپولیس در هفت بازی نخست نیمفصل دوم لیگ برتر، با پنج شکست و کسب تنها شش امتیاز، یکی از ضعیفترین تیمها به شمار میرود. این در حالی است که سرخپوشان تهران در شش بازی پایانی نیمفصل اول تحت هدایت اوسمار ویرا موفق به پنج پیروزی و یک تساوی شده بودند و امید زیادی به نیمفصل دوم داشتند. اما از زمان پایان تعطیلات نیمفصل، شرایط به طور کلی برای پرسپولیس تغییر کرده و دیگر نشانهای از تیم پرتوان هفتههای آخر نیمفصل اول در آنان دیده نمیشود.
این وضعیت ناگوار باعث ایجاد حواشی زیادی دور پرسپولیس شده و موجب ورود این تیم به بحران شده است. خبرگزاری «خبرآنلاین» در گفتگویی با امیر عابدینی، مدیرعامل پیشین پرسپولیس، به بررسی وضعیت کنونی این تیم پرداخته است:
عملکرد پرسپولیس در نیمفصل دوم ضعیف بوده و خشم هواداران را برانگیخته است. به عنوان یک مدیرعامل پیشین این باشگاه، چه ارزیابی از این شرایط دارید؟
آیا فکر میکنید این تیم در حال حاضر هویتی دارد و آیا برای همان هویت تلاش میکند؟ از سوی دیگر، تعداد زیادی از لیدرهای ناهمگون وارد جمع میشوند و این موضوع باعث خندهدار شدن شرایط شده است. به علاوه، بسیاری از کانونهای اجتماعی نیز به نوعی سردرگمی، خودباختگی و ترس دچار شدهاند که نمیتوانم جزئیات آن را بیان کنم. من حس میکنم که در دل همه افراد غم و اندوهی نهفته است که این نیز بر ورزش تأثیر گذاشته است.
عدم حضور هواداران را تا چه حد در نتایج نامناسب این تیم مؤثر میدانید؟
به نظر من، فوتبال نمیتواند از کنشهای جاری جامعه مستثنی باشد. فوتبالی که ما داریم، دیگر فوتبال حقیقی نیست و به یک بازی تدارکاتی بدل شده است. برخی تیمها با قدرت وارد میدان میشوند و بر هویت خود تأکید دارند، که این هویت میتواند منطقهای، بومی یا ملی باشد.
نظر شما درباره بازی با خیبر چیست؟
باید از تیم خیبر قدردانی کنم. آنان فوقالعاده عمل کردند و با هدفمندی و برنامهریزی منطقی به پیروزی دست یافتند. خیبر مربی برجستهای دارد و هرچند مهدی رحمتی در کادر مربیان ما تازهکار است و تجربه کافی ندارد، اما به وضوح نشان داده که میتواند با مربیان با تجربه و دانش رقابت کند. به او تبریک میگویم، تیمش واقعاً فوقالعاده بود. اگر فرصت یابند، این تیم میتواند ایام روشنی را برای فوتبال رقم بزند.
اما درباره پرسپولیس، باید بگویم بازیکنان در شرایطی دشوار قرار دارند. این مشکلات از سطوح مدیریتی به پایین و بالعکس تسری یافته است. بازیکنان احساس میکنند که در ساختار مدیریتی باشگاه جایی ندارند و به نوعی غریبه به حساب میآیند و این منجر به یک نبود همبستگی داخلی شده است. هرچند همه در زمین تلاش میکنند، اما انگیزه و فکرشان با فیزیک بدنیشان همخوانی ندارد. من هارمونی خاصی در تیم مشاهده نکردم و احساس میشود که بازیکنان فقط در حال دویدن هستند. آنها میخواهند از باخت پرهیز کنند، اما گویا چندان برایشان مهم نیست.
آیا ریشه عدم هارمونی و فقط دویدن بازیکنان را باید به سوگ جمعی مربوط دانست یا به مشکلات مدیریتی؟
به گمان من، در مدیریت، هارمونی لازم وجود ندارد. در سطوح مدیریت باشگاه، شما دیگر هارمونی عاطفی را حس نمیکنید. به طور ناگهانی یک نفر به عنوان مدیر یا صاحب باشگاه روی کار میآید در حالی که جامعه نسبت به او سؤالهای بسیاری دارد. این تردیدها به تدریج به تیم نفوذ میکند. ما دریافتهایم که پول تنها عامل مؤثر نیست و نکات دیگری نیز وجود دارند که عواطف را در فوتبال به هم میپیوندد. افراد باید در فوتبال عمق و تجربه داشته باشند و در قالبهای مختلفی از جمله بازیکنی، مدیریتی، هدایت، سرپرستی و مربیگری فعالیت کرده باشند. آیا میتوان محمود خوردبین را فراموش کرد؟ سالها در کنار پرسپولیس بود، بیمار شد، اما عشقش به پرسپولیس باعث شد تا به فعالیت ادامه دهد. آیا امروز چنین افرادی داریم؟ آیا ارتباط عاطفی که قبلاً لیدرها با کاپیتان تیم برقرار میکردند همچنان وجود دارد یا به شیوهای دیگر شکل گرفته است که به بازیکنان فشار میآورد؟ من میگویم که ما فوتبالمان را به سمت بیماری سوق دادهایم.
این وضعیت چگونه پیش آمده است؟
با ایجاد شکافها و تفرقههای بین جامعه ورزشی؛ شکاف بین فوتبال استانها، تهران و کشوری و در تهران بین استقلال و پرسپولیس به وجود آمده است. دیگر آن لذتی که ما در گذشته از قهرمانیها و بازیهای بزرگ میبردیم، وجود ندارد. زمانی که ما با الیما مواجه بودیم، نیمه جمعیت استقلالیها به تشویق پرسپولیس میپرداختند و بالعکس. اما امروز اوضاع چنین نیست.
اکنون در آسیا چه موضعی داریم و چه نقشی در فوتبال قاره میتوانیم ایفا کنیم؟ چند سال است که بازیکنان ما در سطوح بالای فوتبال آسیا مطرح نمیشوند. در زمینه خرید و فروش بازیکنان، چه اقداماتی انجام میدهیم؟ آیا این روابط به فوتبال ما آرامش و رشد میبخشد؟ مربی وارد میشود و چنانچه علاقۀ تماشاگران را جلب نکند، او را تغییر میدهیم. حقاً باید این کار را میکردیم. نمیبایست به دنبال افرادی که امتحان خود را پس دادهاند برویم. در پرسپولیس اکنون با مشکلات جدی مواجهایم و بازیکنان با یکدیگر هماهنگ نیستند و انضباط تیمی به طرز محسوسی کاهش یافته است. بچهها زخمی و غمگین هستند و مثل بقیه خیلی درد دارند، اما از سوی دیگر، کادر مدیریتی به تهدید و ارعاب میپردازد.
۲۱۲ ۲۵۸
