بحران جانشینی در لیگ برتر انگلستان؛ آیا سرنوشت فرگوسن و مویس در انتظار جانشین گواردیولا خواهد بود؟

احتمالاً سرمربی جدید منچسترسیتی هرگز به تماشای سریال و فیلم‌های «Inbetweeners» نپرداخته است. اگرچه لیام روزنیور، جانشین مارسکا در چلسی، به خاطر شباهتش به شخصیت خجالتی این مجموعه، یعنی «ویل»، مورد تمسخر قرار می‌گیرد، اما این مربی ایتالیایی با چهره‌های داستان تفاوت‌های قابل توجهی دارد؛ شخصیت‌هایی که درگیر آشفتگی‌ها و مشکلات دوران نوجوانی هستند.

با این وجود، مارسکا نیز در برهه‌ای بحرانی از زندگی خود قرار گرفته است.

آیا او قادر است به یکی از مربیان برجسته فوتبال تبدیل شود؟ یا اینکه سایه سنگین پپ گواردیولا، سرمربی قبلی که از سیتی جدا شده است، به گونه‌ای است که مارسکا فقط در نقش یک مربی موقت ظاهر خواهد شد؛ مربی‌ای که تنها تا زمانی که یک چهره قدرتمند و شناخته‌شده دیگر بر روی نیمکت سیتی بنشیند، باقی خواهد ماند؟

مارسکا می‌تواند از آرنه اسلوت الهام بگیرد؛ مربی‌ای که پس از جانشینی یورگن کلوپ در لیورپول، در فصل نخست خود موفق به کسب عنوان قهرمانی لیگ برتر شد. با این حال، آن قهرمانی نتوانست او را از آثار عملکرد ضعیفش در فصل دوم محفوظ نگه دارد؛ فصلی که به ایجاد این احساس منجر شد که او در نهایت مربی مناسبی برای آنفیلد نبوده است.

مارسکا در روزی که به‌طور رسمی به عنوان جانشین گواردیولا معرفی شد، تصریح کرد که اوضاع کنونی شباهت‌هایی با زمانی دارد که سر الکس فرگوسن از منچستریونایتد جدا شد یا آرسن ونگر از آرسنال رفت. دیوید مویس، که به عنوان جانشین واجد شرایط فرگوسن معرفی شده بود، در سال ۲۰۱۴ و تنها ۱۰ ماه پس از عقد قرارداد شش‌ساله‌اش، از سمت خود برکنار شد. همچنین اونای امری نیز بعد از جایگزینی ونگر در آرسنال در سال ۲۰۱۸، تنها ۱۸ ماه دوام آورد.

در هر دو مورد، عظمت سرمربی قبلی در تاریخ باشگاه و فوتبال انگلیس، سایه سنگینی بر سر مربی جدید انداخت؛ سایه‌ای که او نتوانست از آن رهایی یابد. این تصویر به‌طرز شگفت‌انگیزی با حادثه خورشیدگرفتگی تماشایی هفته گذشته بریتانیا که در ۲۷ سال اخیر بی‌نظیر بوده است، هم‌خوانی دارد.

در زمان همکاری منچسترسیتی و گواردیولا، همه‌چیز تقریباً در خدمت این مربی موفق بوده و تابش موفقیت همیشه بر فراز او می‌درخشید؛ تا حدی که رقبای خود را در مسیرش به خاکستر بدل می‌کرد. وضعیت مارسکا بیشتر به تجربه مویس شباهت دارد تا امری.

ونگر در سال ۲۰۱۸ و بعد از یک فصل بدون قهرمانی از آرسنال جدا شد؛ در حالی که این تیم در دوره‌ای طولانی دیگر به‌طور جدی برای قهرمانی در انگلیس یا اروپا رقابت نمی‌کرد. اما فرگوسن توانست در اوج خود از منچستریونایتد جدا شود و بعد از کسب سیزدهمین عنوان قهرمانی‌اش، در یکی از درخشان‌ترین دوران‌های تاریخ فوتبال انگلیس به پایان کار خود بپردازد.

در دو فصل آخر حضور گواردیولا، منچسترسیتی موفق به کسب قهرمانی نشد؛ این دو فصل تنها نمونه‌های ناکامی در طول ده سال حضور او بر روی نیمکت این باشگاه بودند. با این وجود، گواردیولا به عنوان یک مربی پیروز سیتی را ترک کرد و موفق به افزودن یک جام حذفی و یک جام اتحادیه دیگر به ویترین افتخارات این تیم در ورزشگاه اتحاد گردید.

در سمت دیگر، آرتتا نشان داده است که چرا معمولاً بهتر است مربی‌ای باشید که «پس از مربیِ جانشینِ مربی بزرگ» منصوب می‌شود؛ میکل آرتتا پس از اخراج امری در پایان سال ۲۰۱۹ به آرسنال بازگشت. شرایطی که با جانشینی مستقیم ونگر توسط امری هم‌زمان بود و مشکلات عمیق‌تری را آشکار کرد، به آرتتا فرصتی بیشتر برای اثبات توانایی‌هایش بخشید.

کسب قهرمانی در جام حذفی در فصل نخست نیز سبب شد مدیران باشگاه در حین بازسازی کامل تیم، اراده بیشتری را نسبت به آرتتا داشته باشند. آرتتا تا فصل گذشته این صبر را به چالش کشید؛ زمانی که سرانجام آرسنال را به نخستین قهرمانی‌اش در لیگ از زمان تیم شکست‌ناپذیر ونگر در فصل ۲۰۰۴-۲۰۰۳ رساند.

برای دست‌یابی به این موفقیت، آرتتا برخی از اصول زیر نظر گواردیولا را کنار گذاشت و همچنین از شهرت آرسنال در عصری که ونگر آن را هدایت می‌کرد به‌عنوان تیمی با فوتبال جذاب فاصله گرفت. آرسنال با یک ترکیب از بازیکنان عمدتاً قدرتمند و فیزیکی که در تمامی نقاط زمین و به‌ویژه در کرنرها بر حریفان برتری داشتند، در شرایطی قهرمان شد که به نظر می‌رسید دوران بعد از پپ آغاز گردیده است.

مارسکا نیز شخصیتی و سبک خاص خود را دارد. او حتی برای تأکید بر این تغییر، تصمیم گرفت که به دفتر قدیمی گواردیولا نقل مکان نکند. با این حال، کسی که در فصل ۲۰۲۳-۲۰۲۲ و در هنگام دستیابی به قهرمانی سه‌گانه، دستیار گواردیولا در سیتی بود، ام intent دارد به طور کامل سبک تاکتیکی این تیم را کنار بگذارد یا به سمت ایده‌های آرسنال در استفاده از ضربات ایستگاهی گرایش یابد.

حتی نسخه فوتبال پپ در فصل گذشته به اندازه‌ای مؤثر بود که سیتی در درگیری‌های مستقیم با آرسنال برتری داشته باشد و فقط یک گل دیرهنگام از گابریل مارتینلی مانع از موفقیت سیتی در ورزشگاه امارات شد.

سیتی پس از آن موفق به پیروزی قاطع در فینال جام اتحادیه و همچنین در ماه آوریل در ورزشگاه اتحاد شد و کنترل سرنوشت قهرمانی را در دست گرفت. با این وجود، همان‌طور که دکلان رایس در پی آن شکست تاریخی اشاره کرد، کار هنوز تمام نشده بود.

سیتی نتوانست برتری خود را حفظ کند و ثبات بیشتری که آرسنال ایجاد کرد، به‌ویژه در خط دفاعی، در نهایت آنها را به قهرمانی رساند.

منبع: سان

258258