امید ایران، اسیر کمتوجهی؛ ناکامی با عدم حضور بازیکنان، نبود تمرینات و عدم همفکری؟
طبق گزارشی از خبرگزاری خبرآنلاین؛ حضور تیم ملی امید در بازیهای آسیایی ناگویا از مدتها پیش به عنوان یک اولویت از طرف وزارت ورزش و جوانان مطرح شده بود و فدراسیون فوتبال نیز به منظور کسب موفقیت در این رقابتها، حسین عبدی را به عنوان سرمربی تعیین کرد تا او زمان لازم برای آمادهسازی تیم را داشته باشد.
عبدی در ماههای خرداد و تیر، اردوهای مستمری را ترتیب داد و به بهینهسازی تیم برای ناگویا پرداخت؛ اما در مردادماه خبری از برگزاری اردو نبود. انتظار میرفت که این وقفه با همکاری سازمان لیگ و تعامل با باشگاهها جبران شود که چنین نیز شد، اما در شهریورماه قرار بود بازیکنان ۱۰ روز زودتر از آغاز بازیها به اردو بیایند تا با توجه به فاصله طولانی تا ژاپن و سایر چالشها، آماده رقابت با حریفان شوند.
ولی اکنون آنچه که در عمل مشاهده میشود، فاصله زیادی با این انتظارات دارد.
برنامهریزی هفتههای پنجم تا هفتم لیگ برتر به گونهای تنظیم شده که مسابقات تنها دو روز پیش از شروع رقابتهای آسیایی ادامه مییابد. در نتیجه، تیم امید در حساسترین دوره آمادهسازی خود، نه تنها از زمان کافی برای برگزاری اردو بهرهمند نیست، بلکه اطمینانی نیز ندارد که همه بازیکنان اصلیاش در دسترس خواهند بود.
به واقع، تعاملی که نتیجهاش عدم حضور بازیکنان در اردوی تیم ملی باشد، عملاً فاقد معناست. باشگاهها طبعاً دارای دغدغههای خاص خود هستند و نمیتوان عوارض آنها را نادیده گرفت، اما تیم ملی امید هم نماینده فوتبال ایران در یک میدان بینالمللی است و انتظار میرود منافع ملی در اولویت قرار بگیرد.
موضوع زمانی جدیتر میشود که حتی پس از جلسه وزیر ورزش با مسئولان فوتبال، نام باشگاههایی مانند استقلال و تراکتور در فهرست تیمهایی باقی مانده که همکاری لازم برای ارائه بازیکنان به تیم امید را نداشتهاند.
هفتمین اردوی تیم ملی امید قرار است از شب هفتم و بلافاصله پس از پایان هفته چهارم لیگ آغاز شود، اما هنوز ابهاماتی درباره حضور تعدادی از بازیکنان اصلی وجود دارد. حسین عبدی باید تیمی را بسازد که ممکن است برخی از بازیکنان کلیدیاش را در دسترس نداشته باشد.
سرمربی تیم امید در چهار ماه گذشته به دنبال ساختن این تیم بوده، اما اکنون با فاصلهای کوتاه تا آغاز اردوی نهایی، به جای تمرکز بر تاکتیک و ترکیب اصلی، باید منتظر تعیین تکلیف از سوی باشگاهها باشد که کدام یک از بازیکنانشان را برای پیوستن به اردو ارسال میکنند و کدامیک همکاری نخواهند کرد.
اگر قرار بود باشگاهها بازیکنان را در اختیار نگذارند، پس نقش سازمان لیگ و فدراسیون در تسهیل این «تعامل» چه بود؟
اکنون زمان زیادی باقی نمانده است. فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ باید روشن کنند که آیا برای عملی کردن توافقهای قبلی و تشکیل یک اردوی نهایی با حضور تمامی نفرات اقدامی خواهند کرد یا خیر.
در کنار تمامی این ابهامات، یک سؤال مهمتر نیز وجود دارد: حسین عبدی تا چه حد حاضر است با این شرایط ادامه دهد؟
ناگویا نزدیک است؛ اما امید ایران همچنان برای جمع کردن بازیکنانش در کنار یکدیگر، با مانع بزرگتری نسبت به رقبای آسیایی خود مواجه است: فقدان تعامل واقعی.
۲۵۸ ۲۵۸
