صدرنشینی نکونام با راهکارهایی تکراری و نامطلوب؛ تراکتور، همانند بنز!
تیم تراکتور از آغاز فصل به طور واضح به رقبا اعلام کرده که برای کسب قهرمانی آمده و قصد ندارد فقط شانس خود را امتحان کند. در چهار بازی، موفق به کسب ۴ پیروزی، ۱۲ امتیاز کامل و عدم دریافت گل شده است؛ دستاوردی که شاید نیازی به تحلیلهای پیچیده نداشته باشد. تراکتور به تمام امتیازات خود دست یافته و تمام بازیها را با حفظ دروازه بسته پشت سر گذاشته و هم اکنون به تنهایی در صدر جدول قرار گرفته است؛ موقعیتی بالاتر از تیمهایی که با سروصدای فراوان برای کسب عنوان قهرمانی تلاش میکنند.
اما شاید نکته مهمتر از اعداد، کیفیت بالای ۳ پیروزی اخیر تراکتور باشد. آنها در ۳ هفته متوالی از ۳ مسابقه مشکلساز عبور کردند؛ سه بازی که میتوانست برای هر تیمی چالشبرانگیز باشد. سه هفته پیش در اصفهان موفق شدند سپاهان را شکست دهند، هفته گذشته در ورزشگاه بدون تماشاگر تبریز، پرسپولیس ستارهدار و تازه نفس را مغلوب کردند و این هفته در یزد بر چادرملوی قدرتمند و بدنساز غلبه کردند؛ تیمی که رویارویی با آن برای هر حریفی آسان نیست. ضمن اینکه یزد برای تراکتور همواره بیشتر از یک شهر و یک ورزشگاه بوده و تاریخچهای پر از حاشیه دارد.
اما تراکتور در این مسابقات به تمام این مسائل بیاعتنا بود. فرقی نمیکند که حریف، سپاهان باشد یا پرسپولیس، مدعی باشد یا تیم متوسط، ستارهدار باشد یا در انتهای جدول؛ در حال حاضر، نسخهای که تراکتور ارائه میدهد، صرفاً پیروزی است. این شاید مهمترین ویژگی تیم جدید تراکتور باشد. تیمی که در ابتدای فصل نشان داده است که نام و آوازه حریف نمیتواند بر ادعای آنها تاثیر بگذارد. آنها به میدان میروند تا ۳ امتیاز کسب کنند و به نظر میرسد چندان نگران نحوه کسب این امتیازات نیستند.
البته در شروع فوقالعادهای که داشتند، نباید نقش جواد نکونام را بیش از حد برجسته کرد. واقعیت این است که تراکتور امروزی بیشتر به واسطه ثبات تیمی، کیفیت ستارهها و پایهگذاری فصل گذشتهاش به موفقیت دست پیدا کرده است.
نکونام فقط ۵ روز قبل از آغاز لیگ بهطور غیرمنتظرهای سرمربی تراکتور شد. طبیعی است که در چنین وضعیتی، فرصت مناسبی برای اجرای ایدههایش وجود نداشته باشد. نه زمان کافی برای تمرین مهیا بوده و نه امکان تغییرات اساسی در ساختار تیم بوده است. از این رو، این تراکتور هنوز به معنای واقعی «تیم نکونام» نشده است.
با این وجود، ردپای سرمربی جدید در سبک بازی قابل مشاهده است. تراکتور تحت هدایت نکونام بیش از پیش واکنشی شده است؛ تیمی که کمتر برای حملهای بیپروا برنامهریزی میکند و بیشتر منتظر اشتباه حریف میماند تا در زمان مناسب ضربه بزند. ممکن است فوتبال مالکانه و تهاجمی در حال حاضر اولویت این تراکتور نباشد؛ بلکه حفظ عدم شکست و گل نخوردن و بهرهبرداری از همان یک یا دو فرصتی که برای خاتمه دادن به بازی پیش میآید، هدف اصلی باشد.
این همان فرمول قدیمی و محبوب نکونام است؛ فرمولی که شاید برای بینندگان چندان زیبا نباشد، اما در حال حاضر نتیجهساز وجود دارد. آیا تراکتور زیبا بازی نمیکند؟ ممکن است. آیا تراکتور به اندازه انتظارات هوادارانش موقعیت ایجاد نمیکند؟ احتمالاً. اما سوال مهمتری وجود دارد: چه کسی میتواند این تراکتور را شکست دهد؟ تا به امروز پاسخی روشن برای این سوال وجود ندارد.
تراکتور تا به حال ۴ مسابقه را برگزار کرده، ۴ پیروزی کسب کرده، ۱۲ امتیاز جمعآوری کرده و هنوز گلی دریافت نکرده است. مراسمی حتی مهمتر این است که آنها ۳ بازی دشوار اخیر را نیز با موفقیت پشت سر گذاشتهاند؛ دقیقاً همان بازیهایی که مدعیان واقعی قهرمانی باید قادر به فتح آن باشند. فصل هنوز طولانی است و بیتردید روزهای سختتری در پیش خواهد بود. جدای از آن، تراکتور دیر یا زود با بحران، مصدومیت و افت کیفیت بازیکنان و شاید مشکلات تاکتیکی مواجه خواهد شد. اما آنچه که در این چهار هفته آشکار شده، این است که تراکتور امسال تیمی نیست که بتوان بر پایه لغزش آن، برنامهریزی برای قهرمانی انجام داد.
مدعیان بایستی خود را با تراکتور هماهنگ کنند؛ نه اینکه منتظر بمانند تا تراکتور از صدر جدول پایین بیاید. در حال حاضر، پرشورها صدرنشیناند، بدون شکست، بدون گل خورده و با ۱۲ امتیاز کامل. تراکتور شاید فعلاً زیباترین تیم در لیگ نباشد، اما در آغاز فصل، بیرحمترین و خستگیناپذیرترین تیم لیگ است و برای فتح قهرمانی، گاهی همین کافی است.
253 258
