خاتمه ماه عسل نکو در تبریز/ حرکت سینهخیز تراکتور با دفاعی ناپایدار و بدون وینگر
به نظر میرسد که دوره همکاری جواد نکونام با تیم تراکتور بهسرعت به پایان رسیده است. این تیم که فصل را با ۴ پیروزی متوالی و بدون پذیرش هیچ گلی شروع کرده بود، اکنون بسیار سریع دومین شکست متوالی خود را تجربه کرده و نشانههای نگرانکنندهای در عملکردش نمایان شده است. این شکستها دیگر تنها به حساب شانس بد یا یک روز نامناسب نمیتوان گذارد.
در بازی برابر شباب الاهلی، تراکتور مجدداً نمایان کرد که در مواجهه با تیمهایی که از کیفیت و سازماندهی بهتری برخوردارند، نقاط ضعفش بیشتر به چشم میآید. این باخت مقابل شباب الاهلی، دومین شکست پیاپی تیم تراکتور به حساب میآید و این اتفاق باید برای کادر فنی تیم، زنگخطری جدی باشد.
یکی از نواقص عمده تراکتور در دبی، عدم وجود وینگر تخصصی بود. تیم تحت هدایت نکونام عملاً فاقد ابزار لازم برای بازی از جناحین بود و با غیبت مهدی ترابی به علت مصدومیت و عدم حضور مهدی هاشمنژاد در ترکیب اصلی، واضح شد که جایگزین مناسبی برای این دو بازیکن پیشبینی نشده است. ترابی و هاشمنژاد در مجموع دو بازیکن هستند، اما مشکل اصلی فراتر از غیبت این دو نفر است؛ تراکتور در جناحها گزینههای کافی ندارد. چهار هافبک تراکتور در دبی نتوانستند ترکیب مناسبی فراهم آورند که بازی را از عرض باز کند. زائرکاظمینی میتوانست به خط نزدیک شود، اما هلیلوویچ، حسینی و خامروبکوف بیشتر بازیکنان میانی به شمار میآیند. نتیجه این موضوع به وضوح مشهود بود. تراکتور در بسیاری از دقایق بازی بدون تهدید از جناحین باقی ماند و برای ایجاد موقعیت هم ناگزیر به بازی از مرکز زمین بود. اما مشکل تنها به جناحها ختم نمیشود.
در قلب خط دفاع، وضعیت تراکتور نیز نگرانکننده بود. نمایش شجاع خلیلزاده یکی از ضعیفترینها در کارنامهاش به شمار میرفت و او در صحنه گل شباب الاهلی نقش کلیدی داشت. آمار منتشر شده از این بازی نشان داد که شجاع حتی عنوان ضعیفترین بازیکن میدان را به خود اختصاص داده است. این آمار زمانی که به اشتباه تعیینکننده او در گل خورده میپیوندد، تصویر نگرانکنندهتری را به وجود میآورد. این دومین اشتباه متوالی شجاع نیز بوده است. مدافع باتجربه تراکتور در مسابقه قبل مقابل استقلال خوزستان نیز در یک صحنه مقابل عارف رستمی غافلگیر شد و حالا در دبی هم مرتکب اشتباه تأثیرگذاری شدهاست. دو بازی، دو اشتباه و از بازیکنی که انتظار میرود یکی از ارکان اصلی خط دفاع تراکتور باشد. این نشان میدهد که تراکتور فقط مشکل گلزنی یا ایجاد موقعیت ندارد؛ در دو بخش حیاتی زمین، یعنی جناحها و قلب دفاع، سوالات جدی وجود دارد.
جالب است که تراکتور فصل را با نمایشی تحسینبرانگیز آغاز کرد. ۴ بازی، ۴ پیروزی، ۱۲ امتیاز و دروازهای که بسته مانده بود. اما حالا دو شکست متوالی به سرعت آن تصویر بینقص را تحت تأثیر قرار داده است.
البته هنوز برای صدور رأی قطعی در مورد تراکتور نکونام زود است؛ اما برای هشدار دادن نه. زنگ خطر به صدا درآمده است. اگر نکونام بخواهد تراکتور همچنان به عنوان یک مدعی جدی باقی بماند، باید در پی راهحلی برای این نارساییها باشد. بازگشت هاشمنژاد میتواند بخشی از مشکلات جناحها را حل کند، اما حتی با برگشت او، تراکتور به بازیکنان بیشتری در جناحها نیاز دارد. در قلب دفاع نیز باید به بررسی دقیقتری در مورد شرایط شجاع و سایر مدافعان پرداخت. تیمی که قصد دارد در چند میدان رقابت کند، نمیتواند برای هر پست فقط به یک یا دو گزینه تکیه کند. تراکتور به وینگرها نیاز دارد، به دفاعی مطمئن احتیاج دارد و مهمتر از همه، باید نشانههای بحران را قبل از آنکه به بحران واقعی تبدیل شود، جدی بگیرد.
جدایی نکو در تبریز با ۴ پیروزی درخشان شروع شد، اما با دو باخت متوالی به سرعت وارد مرحلهای شده که دیگر از آن آرامش اولیه خبری نیست. حال نوبت نکونام است که نشان دهد تراکتور تنها در روزهای خوب برنده نمیشود و برای روزهای سخت نیز برنامهای در آستین دارد.
253 258
