تصویر | خاتمه ناگوار عقاب در تیم ملی؛ لحظهای که عابدزاده و دایی از سلام و احوالپرسی پرهیز کردند
مطابق گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ به نقل از ورزش سه، بسیاری از افراد نمیتوانستند به این واقعیت فکر کنند که احمدرضا عابدزاده، در تاریخ چهارم تیرماه ۷۷ و در تقابل با آلمان، در سن ۳۲ سالگی آخرین بار در دروازه نچندان محبوب تیم ملی ایران ایستاده است. اگرچه درخشش تیم ملی در جام جهانی ۹۸ برای عابدزاده درخشان بود، اما اختلافات با کادر فنی و فدراسیون فوتبال به شکاف بزرگی تبدیل شد. محسن صفایی فراهانی، رئیس آن زمان فدراسیون فوتبال، رابطه دوستانهای با عابدزاده نداشت و این دروازهبان اسطورهای دیگر هیچ وقت نتوانست به جمع ملیپوشان بازگردد. در خرداد ماه سال ۷۸، عابدزاده مجبور به انجام یک عمل جراحی جدی در آلمان شد و بعد از آن، در بهمن همان سال به شرایط بازی برگردانده شد.
در آن دوران، عملکرد درخشان عابدزاده در دروازه پرسپولیس به قدری چشمگیر بود که هواداران فوتبال ایران به شدت از عدم دعوت او به تیم ملی گلایه کردند و خواستار بازگشت او به تیم ملی شدند. تنها چند ماه تا شروع جام ملتهای آسیا ۲۰۰۰ باقی مانده بود و رسانههای ایران تقریباً هر روز گزارشی درباره عابدزاده و دلایل غیبتش از ترکیب تیم ملی منتشر می کردند. در نهایت، فشارهای متناوب در مهرماه ۷۹ به ثمر نشست و جلال طالبی، سرمربی وقت تیم ملی، در یک اردوی تمرینی، نام او و افشین پیروانی را برای دعوت پس از مدتها به فهرست خود اضافه کرد. در مهرماه ۷۹، تنها یک ماه قبل از آغاز تورنمنت، تصاویر عابدزاده در تمرینات تیم ملی رسانهای شد.
اما در این زمان، شایعات عجیبی بهصورت روزانه و مداوم در مطبوعات کشور منتشر میشد؛ این شایعات به این موضوع اشاره داشت که احمدرضا عابدزاده با گروه بازیکنان باتجربه تیم ملی به رهبری علی دایی رابطه دوستانهای ندارد و حتی با آنها در اردو نیز بر سر سلام و احوالپرسی نمیکند. در نهایت قرار بر این شد که در یک مسابقه تدارکاتی مقابل تیم ملی قطر در اوایل مهرماه، عابدزاده پس از دو سال دوباره در دروازه تیم ملی قرار بگیرد تا تواناییاش تحت ارزیابی کادر فنی قرار گیرد. با این حال، به دلیلی نامشخص و تا به امروز معلوم نشده، او در آن بازی نتوانست به ترکیب ملی راه یابد و به اردوی تیم ملی ایران برای جام ملتهای آسیا نیز دعوت نشد.
شرایط به حدی جالب بود که رسانهها گزارش دادند عابدزاده در اردو، منزوی و گوشهگیر شده و هیچکس به او توجه نمیکند. مهدی هاشمینسب، دوستان صمیمی احمدرضا که در آن زمان به تازگی به استقلال ملحق شده بود، درباره این وضعیت اظهار نظر کرد و گفت که حتی برخی بازیکنان به این سنگربان با تجربه نیز سلام نمیکنند؛ مواردی که نهایتاً به تحولاتی عجیب و عدم حضور عابدزاده در جام ملتهای آسیا منجر گردید.
به جز احمدرضا عابدزاده، رضا شاهرودی نیز در آن زمان مورد خشم هیچ کادر و ریاست وقت فدراسیون قرار گرفت و هر دو این ستارههای محبوب پس از جام جهانی دیگر به ترکیب تیم ملی دعوت نشدند.
شرایط روانی احمدرضا در آن زمان آنقدر تحت فشار بود که او مدعی شد به زودی از دنیای فوتبال خداحافظی خواهد کرد. بعد از حذف تیم ملی ایران از جام ملتهای آسیا در آذر سال ۷۹، رسانههای ورزشی کشور از خداحافظی احمدرضا عابدزاده در روزهای آینده خبر دادند. اما باشگاه پرسپولیس در اسفند ۷۹ و در مرحله یک چهارم نهایی جام باشگاههای آسیا، میزبان الاتحاد، پاختاکور و الهلال بود. داوود فنایی در اولین مسابقه به دلیل محرومیت غایب بود و به همین دلیل علی پروین از عابدزاده خواست تا خداحافظیاش را به تعویق بیندازد.
سرانجام، عابدزاده در دور حذفی جام باشگاه آسیا شرکت کرد و یک ماه بعد، در تاریخ ۲۱ فروردین سال ۸۰، برای آخرین بار در دروازه پرسپولیس قرار گرفت. ماجراهای بعدی نیاز به تکرار ندارد و خاطرات تلخ این موقعیت در ذهن هواداران پرشمار و متعصب عقاب آسیا حک شده است. مباحثی مانند کاپیتانی و سابقه و جایگاه در رختکن تیم ملی، به احتمال زیاد دلایل اصلی منجر به خروج زودهنگام احمدرضا عابدزاده از تیم ملی ایران شد.
در عین حال، رابطه پرفراز و نشیب عابدزاده و علی دایی همچنان ادامه داشت. زمانی که علی دایی در زمستان سال ۸۸ سکان هدایت پرسپولیس را برعهده گرفت، تمایلی به ادامه همکاری با عابدزاده که در آن زمان مربی دروازهبانان بود، نداشت. همچنین در آن دوره، شایعاتی مبنی بر برخوردهای نامناسب سرمربی وقت پرسپولیس با احمدرضا به گوش میرسید. با این حال، اکنون و پس از گذشت سالها، رابطه دایی و عابدزاده به خوبی ترمیم شده و هر بار که یکدیگر را میبینند، با گرمی احوالپرسی کرده و به یاد خاطرات گذشته میپردازند.
این نوع رقابت و جستجو برای برتری در تیم ملی، تنها مختص به آن دوران نبود؛ در گذشته و حتی در دهه ۶۰ و سالهای اخیر نیز بازیکنان بزرگ و مشهور تیم ملی برای مسائلی همچون بازوبند کاپیتانی ممکن است با یکدیگر در رقابت قرار بگیرند. احمدرضا نیز در پایان دوران ورزشیاش چنین وضعیتی را در تیم ملی تجربه کرد، و هم در پرسپولیس رابطه خوبی با علی پروین نداشت.
در نهایت، عابدزاده به دلیل این عوامل و همچنین مصدومیتهای شدید و آزاردهنده، پیش از رسیدن به ۳۵ سالگی از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. حتی پس از گذشت سه دهه از دوران بازیاش، آمادگی بدنی او مثالزدنی بود و برخی تصور میکردند او تا ۴۰ سالگی در زمین فوتبال فعالیت خواهد کرد. ولی اختلافات عمیق با فدراسیون فوتبال، کادر فنی تیم ملی و همچنین علی پروین و پرسپولیس، در نهایت به خداحافظی زودرس او از دنیای فوتبال انجامید. رابطه عابدزاده و علی دایی در اواسط دهه ۷۰ بهنظر در مقابل دوربینها و رسانهها خوب و دوستانه بود، اما به تدریج دچار تیرگی شده و نتوانستند آن دوستی اولیه را حفظ نمایند.
258258
