خاتمه دو دهه درخشش یک چهره در تیم ملی؛ بزرگترین آرزویم حضور در جام جهانی بود
سپهر ستاری؛ چند روز پیش، نسیمه غلامی، یکی از چهرههای برجسته فوتسال زنان ایران، پس از نزدیک به ۲۰ سال بهطور رسمی از تیم ملی وداع کرد. او بهعنوان یکی از ستارههای نسل طلایی فوتسال زنان ایران، دو بار قهرمان آسیا شده و تجربه حضور در جام جهانی را نیز به دست آورده است.
نسیمه غلامی در مصاحبهای اختصاصی با «خبرآنلاین» درباره دلایل تصمیم خود برای خداحافظی از تیم ملی و لحظات تلخ و شیرین دوران ورزشیاش صحبت کرد. او همچنین بر این باور است که با وجود پیشرفتهای صورتگرفته، هنوز به فوتسال زنان به اندازه استعداد و قابلیتهای دختران ایرانی توجه نشده و فراهم کردن امکانات بیشتر برای رسیدن به سطوح بالای جهانی ضروری است.
در ادامه، نظرات این ستاره سابق تیم فوتسال زنان ایران آورده شده است:
در ابتدا در مورد تصمیمی که گرفتی صحبت کن؛ چه عواملی باعث شد که از تیم ملی خداحافظی کنی؟
تصمیم به خداحافظی از تیم ملی برای من هیچگاه کار سادهای نبود. شاید برای برخی افراد وداع فقط یک جمله باشد، اما برای من این پایان یک بخش از زندگیام بود؛ بخشی که نزدیک به ۲۰ سال تمامی وجودم را در آن صرف کردهام.
من فقط خاطراتی از تیم ملی ندارم؛ بلکه هویت ورزشیام را در این تیم شکل دادم، بزرگ شدم، ناکامیها را تجربه کردم و دوباره به اوج برگشتم، قهرمانیها را گرامی داشتم و روزهای دشواری را گذراندم. بنابراین منطقی است که وداع با این دوران برای من بسیار دشوار باشد اما به این نتیجه رسیدهام که زمان این تصمیم رسیده است. میخواستم زمانی از تیم ملی خداحافظی کنم که هنوز عشق به این پیراهن در وجودم جاری باشد و نه زمانی که احساس کنم مجبور به این کار هستم یا دیگر توان و انگیزهای ندارم.
این خداحافظی به معنای وداع با فوتسال نیست؛ بلکه تنها یک فصل از زندگی حرفهایام را به پایان میرسانم. با کمال افتخار میگویم که هر آنچه در توان داشتم برای افتخار به تیم ملی انجام دادم و اگر بار دیگر به گذشته برگردم، بار دیگر همین مسیر را میکنم.
دو قهرمانی آسیا، حضور در جام جهانی و کسب مقام سوم در بازیهای داخل سالن آسیا را تجربه کردی. بهترین خاطرهات از دوران ملی چیست و چه حسرتی داری؟
یک خاطره واقعاً دشوار است، چرا که قریب به ۲۰ سال خاطرات دارم. اما اگر بخواهم یک احساس خاص را در نظر بگیرم، لحظاتی که پرچم ایران بالا رفت و سرود ملیام نواخته شد، برای من هرگز فراموشنشدنی خواهد بود. قهرمانی آسیا یک افتخار بزرگ به شمار میرود، اما چیزی که برای من از مدال نیز ارزشمندتر بود، احساسی است که هنگام پوشیدن پیراهن ایران داشتم. این احساس که میلیونها نفر با من شاد میشوند و من نماینده بخشی از مردم کشورم هستم، مسئولیتی بزرگ بهشمار میرود. حضور در جام جهانی نیز یک رویای من بود که به واقعیت تبدیل شد. هر ورزشکاری آرزو دارد روی بزرگترین صحنه دنیا قرار گیرد و من خوشحالم که این فرصت را کسب کردم. در کنار این تا یادگارهای شگفتانگیز، بزرگترین حسرت من شکست مقابل ایتالیا در جام جهانی بود که میتوانستیم برنده شویم.
فوتسال زنان ایران پس از سال ۲۰۱۸ در مسیر دشواری قرار گرفت و این دوره قهرمانی آسیا را از دست داد. چه چیزی موجب شد ایران جایگاه اول آسیا را از دست بدهد؟
به نظرم نباید به دنبال یک مقصر یا یک دلیل بگردیم. زمانی که یک تیم برای سالهای متمادی در سطح اول آسیا قرار دارد، نگهداری آن جایگاه نیازمند برنامهریزی مداوم است. رقبا بهراحتی دست روی دست نگذاشتند. کشورهایی مانند ژاپن، تایلند و دیگر تیمهای آسیایی بر روی سرمایهگذاری، توسعه لیگ و حرفهایتر ساختن ساختارهای خود کار کردند. اگر شما در همان سطح بمانید و به موفقیتهای گذشتهتان تکیه کنید، طبیعی است که فاصلهها کم شود و حتی جایگاهتان را از دست بدهید. به نظرم باید بپذیریم که تنها موفقیتهای قبلی، آینده را تضمین نمیکند. قهرمانیهای گذشته ایران ارزشمند است اما برای بود شدن قهرمان باید هر سال دوباره تلاش کرد.
من معتقدم استعداد در ایران هنوز وجود دارد؛ چیزی که بیشتر از همه نیاز داریم، یک برنامه بلندمدت، توجه به ردههای پایه، توسعه لیگ، برگزاری بازیهای تدارکاتی باکیفیت، فراهم کردن امکانات مناسب و ثبات در تصمیمگیریها است. اگر این تغییرات روی دهد، من هنوز به بازگشت فوتسال زنان ایران به اوج آسیا خوشبینم.
تو تجربه حضور در جام جهانی را داشتی؛ به نظر تو اختلاف سطح فوتسال زنان ایران با قدرتهای جهانی چقدر است و چگونه میتوانیم به آنها نزدیک شویم؟
اختلاف وجود دارد، اما من بر این باورم که این فاصله به حدی نیست که نتوانیم آن را پر کنیم. وقتی مقابل تیمهای بزرگ دنیا به میدان میروید، متوجه میشوید که تفاوت صرفاً در تکنیک نیست. آنها سالهاست بر روی جزئیات کار کردهاند؛ از بدنسازی و تغذیه تا ریکاوری، آنالیز، امکانات، تعداد بازیهای بینالمللی و حتی روانشناسی ورزشکار. ما بازیکنان بااستعدادی داریم، اما تنها استعداد به تنهایی کافی نیست. یک بازیکن باید بهصورت روزانه در یک سیستم حرفهای رشد کند. برای نزدیک شدن به سطح جهانی، نیاز به برگزاری بازیهای بینالمللی بیشتری داریم.
در این ۲۰ سال که عضو تیم ملی فوتسال بودی آیا واقعاً پیشرفتهایی نسبت به ۲۰ سال قبل احساس میکنی؟ به نظر تو وضعیت حمایت، امکانات و پرداختها تا چه اندازه بهبود یافته است؟
پیشرفتهایی انجام شده و نمیتوانم آنها را انکار کنم. امروز شناخت فوتسال زنان نسبت به ۲۰ سال پیش بیشتر شده، لیگ به شکل منظمتری اداره میشود، بازیکنان تجربه بیشتری دارند و نگرش جامعه نسبت به ورزش زنان تغییر کرده است.
با این حال، اگر سؤال در مورد این باشد که آیا به اندازه ظرفیت و استعداد فوتسال زنان ایران پیشرفت کردهایم، باید بهطور صادقانه بگویم: خیر. ما هنوز فاصله زیادی با چیزی داریم که شایسته ورزشکاران زن ایرانی است. یک ورزشکار حرفهای باید بتواند با آرامش تمرین کند، مسابقه دهد، ریکاوری کند و برنامهریزی برای آینده ورزشی خود داشته باشد. حمایت نباید فقط در زمان قهرمانی و کسب مدال مشاهده شود. ورزشکار زمانی ارزش واقعی حمایت را درک میکند که در روزهای سخت هم پشت او باشند. من امیدوارم نسل آینده از بازیکنان شرایط بهتری داشته باشند؛ زیرا آنها نباید همان چالشهایی را تجربه کنند که نسل ما با آن روبرو شد. اگر قرار است پیشرفت کنیم، باید از تجربیات نسلهای گذشته بهرهبرداری کنیم.
مسابقات شما بهطور زنده از تلویزیون پخش نمیشود و حتی جام جهانی نیز از صداوسیما پخش نشد. به نظرت اگر این مشکل حل شود، چقدر میتواند بر پیشرفت فوتسال زنان تأثیرگذار باشد؟
به نظر من، پخش تلویزیونی تنها یک مسئله درباره دیده شدن یک مسابقه نیست؛ بلکه به دیده شدن یک ورزشکار و شکلگیری یک نسل بستگی دارد. وقتی یک دختر نوجوان یک بازیکن تیم ملی را در تلویزیون میبیند، ممکن است بلافاصله تصمیم بگیرد که فوتسال را آغاز کند. شاید یک قهرمان آینده تیم ملی از مشاهده یک مسابقه شکل بگیرد. من معتقدم پخش مسابقات زنان میتواند نگرش جامعه را تغییر دهد، اسپانسرها را جذب کند، ارزش اقتصادی لیگ را افزایش داده و انگیزه نسل جدید ورزشکاران را بیشتر کند. امروز دیگر مسئله فقط من و نسل من نیست. من میل دارم که بازیکنان نسل بعد از ما شرایطی داشته باشند که نامشان شناخته شود، بازیهایشان دیده شود و برای موفقیتشان هیجانزده شوند.
چگونه به فوتسال علاقمند شدی و در آن زمان خانوادهات چه میزان حمایت کردند؟ آیا این موضوع برای آنها عجیبی نبود؟
خانوادهام در این مسیر نقش بسیار بسزایی داشتند. اگر حمایتشان نبود، ممکن بود هیچگاه نتوانم این مسیر را طی کنم، اما آنها به من اعتماد کردند و اجازه دادند که به دنبال علاقهام بروم. گاهی یک ورزشکار زمانی که به موفقیت میرسد، فقط مدال و جام را میبیند؛ اما پشت آن موفقیت، خانوادهای قرار دارد که سالها سختی متحمل شدهاند، نگران بودهاند، زمان صرف کردهاند و در روزهای ناکامی در کنار ورزشکار ایستادهاند. من بخش عمدهای از این مسیر را مدیون خانوادهام هستم و به نظر من یکی از بزرگترین خوششانسیهایم این بود که خانوادهام به رویاهای من احترام گذاشته و مرا حمایت کردهاند. از کودکی با پدرم در کوچه فوتبال بازی میکردم و پدر و مادرم بزرگترین حامیان من بودهاند.
الگوی ورزشیات چه کسی بود؟
الگوی ورزشی من رونالدو است به دلیل شخصیت و اخلاق حرفهای و تداومش.
آیندهات را چگونه برنامهریزی کردی؟ چه زمانی قصد داری فوتسال باشگاهی را کنار بگذاری؟
در حال حاضر قصد ندارم برای خداحافظی از فوتسال باشگاهی زمان مشخصی تعیین کنم. تا زمانی که بدنم اجازه دهد، انگیزه داشته باشم و احساس کنم میتوانم برای تیمم مفید باشم، به بازی ادامه خواهم داد. به طور قطع به زندگی بعد از فوتسال نیز فکر کردهام. این ۲۰ سال تجربهای نیست که بخواهم صرفاً برای خودم حفظ کنم. دوست دارم در آینده به نسل بعد کمک کنم؛ چه از طریق مربیگری، چه با انتقال تجربه و یا هر روش دیگری که بتوانم به رشد فوتسال زنان یاری رسانم.
۲۵۸۲۵۸
