رازهای نهفته در مسابقه اسرائیل و ایرلند؛ روایت یک دشمنی عمیق

براساس گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ دبرتسن، شهری آرام و بی‌سرعت در اروپای شرقی است که به شما این احساس را القا می‌کند که رویدادهای حائز اهمیتی در پس پرده‌ها و پشت پنجره‌های نیمه‌بسته در حال وقوع است.

در شب یکشنبه، تقریباً همه جا در حال تعطیل شدن بود، اما در شمال دور شهر، جایی که ساختمان‌های سنگین به جا مانده از دوران سوسیالیستی به یک جنگل وسیع تبدیل می‌شدند، یکی از جنجالی‌ترین مسابقات فوتبال قرن بیست و یکم در حال برگزاری بود؛ دیداری که ماه‌ها قبل به دلیل تهدید به تحریم و بایکوت به قدری بحرانی شده بود که احتمال می‌رفت اصلاً شروع نشود.

این مسابقه در مجارستان، در فاصله‌ای تقریباً ۴۰ دقیقه‌ای از مرز رومانی برگزار می‌گردید، اما برای اسرائیل به‌عنوان یک بازی «خانگی» تلقی می‌شد؛ چهاردهمین دیدار این تیم در مجارستان در سال ۲۰۲۳ محسوب می‌شد. پس از حملات حماس و بمباران‌های گسترده در غزه، به دلیل نگرانی‌های امنیتی، مسابقات اسرائیل به خارج از کشور منتقل شد.

اتحادیه فوتبال جمهوری ایرلند (FAI) خواهان تعلیق اسرائیل از رقابت‌های بین‌المللی است؛ موضعی که دولت ایرلند نیز به آن چراغ سبز نشان داده و اعلام کرده که اسرائیل مرتکب «نسل‌کشی» شده است. کمیسیون تحقیق مستقل بین‌المللی سازمان ملل نیز در گزارشی که در سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر کرد، به نتیجه مشابهی دست یافت. اسرائیل این ادعاها را به شدت رد کرده و موضوع همچنان در روندهای حقوقی بین‌المللی در حال بررسی است و حکم نهایی دادگاه در این زمینه هنوز صادر نشده است.

با وجود فشار عمومی در ایرلند به منظور تحریم این مسابقه، دولت و FAI به برگزاری آن ادامه دادند و هرچه به زمان برگزاری نزدیک‌تر می‌شد، فشارها بر روی بازیکنان به منظور انصراف از حضور در این بازی افزایش یافت.

در نهایت، تنها یک بازیکن چنین اقدامی را انجام داد: گاوین بازونو، دروازه‌بان بولتون واندررز. روز شنبه به‌عنوان یکی از روزهای سرنوشت‌ساز و جنجالی فوتبال ایرلند ثبت خواهد شد؛ روزی که بازیکنان و اعضای کادر تیم در هتل محل اقامت خود عملاً در محاصره قرار داشتند و به دنبال تصمیم‌گیری درباره چگونگی مواجهه با این طوفان بودند.

با ادامه تحولات، بازونو در هتل ماند، اما حتی مراحل عادی قبل از مسابقه نیز فراموش شد. بازیکنان هیچ فرصتی برای دست دادن با یکدیگر پیش از شروع مسابقه نداشتند و تلاشی برای این کار صورت نگرفت. پس از سوت پایان مسابقه نیز، اعضای هر دو تیم از یکدیگر فاصله گرفتند.

پیش از شروع مسابقه، پرچم‌های نمادین بین کاپیتان‌های دو تیم ردوبدل نشد و زمانی که سرود ملی اسرائیل از بلندگوهای ورزشگاه پخش شد، بازیکنان تیم ملی ایرلند و یارانشان سرهایشان را به نشانه عدم توافق پایین آوردند.

با توجه به شرایط و تنش‌های موجود در اردوی ایرلند، آغاز مسابقه و پیشی‌گرفتن ۳ بر صفر اسرائیل در ۲۵ دقیقه نخست، نمی‌توانست وضعیت عادی‌ای محسوب شود.

هنگام خروج بازیکنان از زمین، صدای برخی هواداران اسرائیلی به گوش می‌رسید که در حمایت از ارتش اسرائیل (IDF) شعار می‌دادند؛ ارتشی که درگیر عملیات نظامی در غزه بود.

در همین حین، FAI اعلام کرد یوفا به این اتحادیه خبر داده که ادعای رفتار نژادپرستانه علیه آدام آیدا، مهاجم ایرلند، به دلیل عدم رعایت روش‌های صحیح قابل بررسی نیست.

برای نشان دادن فضای سیاسی حاکم بر این مسابقه و توصیف رخدادهایی که به بازی شب گذشته انجامید، خبرنگاران The Athletic با منابع دارای اطلاعات در این زمینه به گفت‌وگو پرداختند؛ منابعی که به دلیل حفظ روابط خود، درخواست کردند نامشان فاش نشود.

یکشنبه آینده، قرار است بازیکنان ایرلند و اسرائیل بار دیگر در شرایط مشابهی به مصاف هم بروند؛ این بار در مناطق روستایی صربستان.

شهر باروک باچکا توپولا در فاصله چند ساعت رانندگی از بلگراد واقع شده است. دسترسی هوایی به این شهر چندان آسان نیست، اما حتی اگر طرفداران بخواهند حضور یابند، به دلیل مسائل امنیتی، درهای ورزشگاه با ظرفیت ۴۵۰۰ نفر بسته خواهد بود.

با توجه به اینکه ایرلند میزبان رسمی این مسابقه محسوب می‌شد، قرار بود این دیدار در دوبلین، پایتخت ایرلند، برگزار گردد. پیش از مسابقه ی جام جهانی میان دو کشور در سال ۲۰۰۵، حدود ۲۰۰ نفر از محل سفارت اسرائیل به سوی ورزشگاه لنسداون رود راهپیمایی کردند تا به برگزاری این مسابقه اعتراض کنند.

در نقاط مختلف دوبلین نیز برای دیدن نقاشی‌های دیواری و نشانه‌های حمایت از مردم فلسطین نیازی به پیمودن مسیر زیادی نیست. یکی از این آثار در پارک دالیمونت، ورزشگاه خانگی باشگاه بوهمینز، جای دارد. در نزدیک ورزشگاه قدیمی «بوهز»، همان‌طور که هواداران محلی این باشگاه نامیده می‌شوند، اثر معروفی از هنرمند خیابانی امالین بلیک به چشم می‌خورد.

این اثر با عنوان «دیوار هیند» (Hind’s Wall) به یاد هیند رجب، دختر فلسطینی خلق شده است؛ دختری که در ژانویه ۲۰۲۴، در حال تلاش برای فرار از غزه در کنار پنج عضو خانواده‌اش کشته شد، در حالی که تنها چند ماه تا رسیدن به شش سالگی فاصله داشت.

ماه گذشته، ارتش اسرائیل توصیه کرد که علیه سربازانی که به‌گفته‌ها مسئول این کشتار بوده‌اند، روند قضایی کیفری آغاز گردد.

داستان هیند رجب در سراسر جهان بازتاب گسترده‌ای یافته است؛ به‌ویژه در ایرلند که بخش‌هایی از مردم این کشور احساس همبستگی با فلسطینی‌ها داشته و آن را با تجربه مشترک خویش از سلطه یک دولت اشغالگر مرتبط می‌سازند.

در مورد ایرلند، این تجربه به بیش از ۷۰۰ سال حاکمیت انگلیس و بریتانیا برمی‌گردد.

لئو وارادکار، نخست‌وزیر سابق ایرلند، در سال ۲۰۲۴ و در حین حضور در کاخ سفید، در پاسخ به سوالی درباره مقایسه وضعیت فلسطینی‌ها با تاریخ ایرلند، به خبرنگاران گفت که مردم ایرلند «تاریخ خود را در چشمان آنها می‌بینند». او در توضیح این مقایسه به «داستانی از آوارگی، سلب مالکیت، انکار هویت ملی، مهاجرت اجباری، تبعیض و اکنون خشونت» اشاره کرد.

جمهوری ایرلند در سال ۱۹۸۰ به عنوان نخستین عضو اتحادیه اروپا به خواست تشکیل یک کشور مستقل فلسطینی گردن نهاد. این کشور همچنین در سال ۲۰۲۴ به همراه اسپانیا و اسلوونی در زمره نخستین کشورهای اروپایی قرار گرفتند که کشور فلسطین را به رسمیت شناختند.

این موضع پس از واکنش اسرائیل به حمله ویران‌گر ۷ اکتبر سال گذشته مطرح گردید؛ حمله‌ای که به دست حماس، گروهی مذهبی که از سال ۲۰۰۷ بر غزه حکومت کرده، انجام شد.

حماس که از سوی اتحادیه اروپا، بریتانیا و ایالات متحده و همچنین چندین کشور دیگر به‌عنوان یک سازمان تروریستی شناخته می‌شود، در این حمله نزدیک به ۱۲۰۰ نفر را به قتل رسانده و بیش از ۲۵۰ نفر را به گروگان گرفت. یکی از این گروگان‌ها، امیلی هند، دختر ایرلندی-اسرائیلی بود که در زمانی که در خانه یکی از دوستانش به یک مهمانی شبانه دعوت شده بود، ربوده شد.

واکنش وارادکار پس از آزادی امیلی هند و ۵۰ روز اسارت او، با واکنش تند و شدید اسرائیل مواجه شد، چرا که او در شبکه‌های اجتماعی اظهار داشته بود که این دختر پس از آزادی «گم شده بود».

وارادکار همچنین در اواخر سال ۲۰۲۳، عملیات نظامی اسرائیل در غزه را به‌عنوان «تقریباً انتقام» توصیف کرده بود.

براساس آمار وزارت بهداشت غزه که سازمان ملل از آن استفاده می‌کند، در نتیجه این جنگ ۷۳ هزار نفر جان خود را از دست داده‌اند.

این خلفیه تاریخی، زمینه‌ساز تصمیمی بود که در ماه فوریه امسال، مایکل مارتین، جانشین وارادکار در مقام نخست‌وزیری ایرلند، اتخاذ کرد و عنوان کرد که FAI با تصمیم خود برای برگزاری این مسابقه، «تصمیم درستی» گرفته است.

در غیاب مداخله دولت ایرلند یا FAI، توجه افکار عمومی بیشتر معطوف به بازیکنان و اعضای کادر تیم شده است.

دوشنبه گذشته، مارتین در جلسس سازمان ملل در نیویورک از هیمیر هالگریمسون، سرمربی تیم ملی ایرلند دفاع کرد؛ هالگریمسون گفته بود: «ما با مسأله نسل‌کشی مواجه هستیم.»

در واکنش به این اظهارات، فدراسیون فوتبال اسرائیل بیانیه‌ای منتشر کرد و به‌طور مستقیم از هالگریمسون انتقاد کرد. در این بیانیه اینگونه آمده بود: «ما با ناآگاهی، ریاکاری و احمق‌نمایی مواجه نیستیم؛ بلکه با مربی‌ای بازی می‌کنیم که سمبل همین ویژگی‌هاست.»

مارتین این اظهارات را «غیرقابل قبول» توصیف کرد و خواستار بازپس‌گیری آن شد. او همچنین اظهار داشت: «اسرائیل نمی‌تواند همچنان واقعیت‌های جهانی را انکار کند.»

این اظهارنظر هالگریمسون در همان روزی صورت گرفت که بیش از ۱۶۰ ورزشکار و شخصیت‌های ورزشی ایرلندی با امضای نامه‌ای از تیم ملی مردان این کشور خواستند دو دیدار در برابر اسرائیل در لیگ ملت‌های اروپا را تحریم نمایند.

یکی از امضاکنندگان این نامه، برایان کر، سرمربی سابق تیم ملی ایرلند بود. او در سال ۲۰۰۵ تیم ایرلند را در مسابقه ۲-۲ مقابل اسرائیل در دوبلین هدایت می‌کرد؛ دیداری که با اعتراضاتی همراه شد، هرچند آن زمان، اگرچه فراخوانی برای تحریم وجود داشت، چندان مورد توجه قرار نگرفت.

این نامه همچنین از سوی کوین کیل‌بین، چهارمین بازیکن تاریخ فوتبال ایرلند از نظر تعداد بازی ملی، پشتیبانی شد. او نیز در همان روز در روزنامه Irish Times یادداشتی بی‌رحمانه نوشت و عنوان کرد: «ایرلند نباید مقابل اسرائیل بازی کند؛ نه در دوبلین، نه در مجارستان و نه در صربستان. نه در شرایطی که اسرائیل مرتکب نسل‌کشی است.»

در نامه اتحادیه بازیکنان فوتبال ایرلند (PFAI) نیز تأکید شده که بازیکنان ایرلندی از سوی یوفا، نهاد حاکم بر فوتبال اروپا، و همچنین FAI ناامید شده‌اند.

با این حال، هرچه روزها گذشت و به زمان برگزاری نخستین مسابقه رو به اسرائیل نزدیک‌تر شد، فشار بیشتری به سوی خود بازیکنان وارد آمد.

FAI برنامه‌های رسانه‌ای اجباری خود را از سوی یوفا کاهش داد و در روزهای دوشنبه و سه‌شنبه گذشته، عکاسان اجازه حضور در جلسات تمرینی تیم را در دوبلین نیافتند.

معترضان جنبش «Stop the Game» نیز طبق گزارش رسانه‌های ایرلندی، از حصار محل استقرار تیم در کسل‌ناک عبور کردند و پس از ورود به لابی هتل، با نواختن شعار معروف «Ole, Ole» فریاد می‌زدند: «بازی نکنید! بازی نکنید!»

در نوامبر سال گذشته، FAI با ۹۳ درصد آرا به درخواست از یوفا برای تعلیق اسرائیل از رقابت‌های اروپایی رأی داد؛ اما تا ماه ژوئیه، ۶۸ درصد آرا به نفع برگزاری این مسابقات تغییر کرد.

در همین مدت، نظرسنجی‌ای توسط PFAI صورت گرفت که نشان داد ۶۳ درصد از اعضایی که در نظرسنجی شرکت کرده بودند مخالف برگزاری این مسابقات هستند. همچنین در ماه فوریه، «ائتلاف هواداران فوتبال ایرلند» اعلام کرد که ۷۵.۶ درصد از پاسخ‌دهندگان از تحریم مسابقات حمایت می‌کنند.

FAI استدلال می‌کرد که تحریم این مسابقات ممکن است تا ۱۰ میلیون یورو (۸.۶ میلیون پوند یا ۱۱.۴ میلیون دلار) برای این سازمان هزینه داشته باشد.

این اتحادیه همچنین نگران از دست رفتن ۶ امتیاز در لیگ ملت‌ها از دو بازی از مجموع شش دیدار مرحله گروهی و خطر سقوط به سطح سوم رقابت‌ها بود؛ مسئله‌ای که می‌توانست بر میزان استقبال و درآمد حاصل از مسابقات برابر تیم‌های ضعیف‌تر تأثیر گذاشته و همچنین جایگاه ایرلند در سیدبندی رقابت‌ها را پایین آورد.

ایرلند که روز پنجشنبه در نخستین مسابقه خود در زمین کوزوو مغلوب شد، ممکن است در انتهای مرحله گروهی در قعر جدول قرار بگیرد و بخواهد از طریق پلی‌آف از سقوط فرار کند.

ایرلند به‌عنوان یکی از میزبانان مشترک یورو ۲۰۲۸، انگیزه زیادی برای صعود به این رقابت‌ها داشته و همچنین نگرانی‌هایی در صورت عدم صعود وجود دارد؛ اما تغییر قوانین یوفا احتمال حضور این کشور را در مسابقات افزایش داده است.

ایرلند به همراه انگلیس، اسکاتلند و ولز در مرحله ی شرکت خواهد کرد، اما دو سهمیه برای کشورهای میزبان که از طریق ی صعود نمی‌کنند، تعیین شده است.

این بدین معناست که اگر دست‌کم دو کشور میزبان دیگر از طریق ی صعود کنند، ایرلند فارغ از عملکردش در مرحله ی، در مسابقات خانگی خود پلور خواهد داشت.

البته اگر اسرائیل نیز به یورو ۲۰۲۸ صعود کند و در قرعه‌کشی با ایرلند هم‌گروه یا هم‌مسیر قرار گیرد، تحریم مسابقه می‌تواند برای ایرلند به‌عنوان یکی از میزبانان دردسرهایی ایجاد کند. با این حال، اسرائیل از سال ۱۹۷۰ به این‌سو در هیچ تورنمنت بزرگ فوتبال حاضر نشده است.

ماده ۲۶ قوانین یوفا بیان می‌کند که این نهاد می‌تواند در صورتی که یک عضو از انجام مسابقه امتناع کند، اقداماتی انضباطی «مناسب» را اعمال نماید؛ اقداماتی که می‌توانند شامل «اخراج از رقابت‌ها» شوند.

اگر FAI در مورد وضعیت میزبانی خود در دو سال آینده نگرانی داشته باشد، تاکنون به طور رسمی آنها را بیان نکرده است.

تا چند هفته پیش، اکثر اظهارات جنجالی و چالشی در فضای عمومی بر عهده هالگریمسون قرار داشت. اما همین ماه، جان مارتین، مدیر فوتبال FAI، و دیوید کورل، مدیر اجرایی این اتحادیه، در مصاحبه‌هایی آشکارا بیان کردند که تصمیم به ادامه برگزاری مسابقات در نهایت خودشان و سایر اعضای مجمع عمومی این نهاد بوده است.

کورل همچنین تأکید کرد که یوفا هیچ توضیحی نداده است که در صورت کناره‌گیری ایرلند از مسابقات مقابل اسرائیل، چه مجازاتی در انتظار این کشور است و تأکید کرد که FAI تحت فشار تهدید به تحریم‌های شدید قرار نگرفته است.

از سال ۲۰۲۴، لیتوانی، لتونی و استونی پس از اینکه هر یک از این کشورها از رویارویی با بلاروس در رقابت‌های زنان و رده‌های پایه خودداری کردند، از سوی یوفا تنبیه شدند. بلاروس به خاطر همکاری با روسیه در حمله این کشور به اوکراین در سال ۲۰۲۲ متهم شده است. در هر سه مورد، نتیجه ۳ بر صفر به نفع بلاروس اعلام گردید و یکی از این موارد نیز جریمه‌ای به مبلغ پنج هزار یورو در نظر گرفته شد.

در این بین، مباحث بسیاری درباره تصمیم یوفا و فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) در خصوص محروم کردن روسیه به دلیل حمله به اوکراین و عدم محرومیت اسرائیل به خاطر اقدامات نظامی این کشور در غزه پس از حملات هفتم اکتبر مطرح شده است. هر دو نهاد بر اساس اساسنامه‌های خود عمل می‌کنند؛ اساسنامه‌هایی که تأکید دارند فدراسیون‌های فوتبال باید مستقل عمل کرده و منافع و دخالت‌های دولت‌ها با فعالیت‌های آنها تداخل نداشته باشد.

وقتی لهستان که هم‌مرز با اوکراین و بلاروس است، در سال ۲۰۲۲ حاضر نشد در مرحله پلی‌آف ی جام جهانی مقابل روسیه بازی کند، بسیاری از کشورهای اروپایی این موضع را حمایت کردند. مقامات مسئول، نگرانی‌های امنیتی را عامل تعلیق روسیه عنوان کردند؛ کشوری که برخلاف اسرائیل، نتوانسته است مسابقاتش را در زمین بی‌طرف برگزار نماید. دادگاه حکمیت ورزش همچنین موضع لهستان را پذیرفت.

اگر چه سال گذشته دغدغه‌هایی درباره اخراج اسرائیل از رقابت‌ها مطرح شد، اما نشانه‌هایی از آغاز روند صلح در خاورمیانه باعث توقف این روند شد. در حال حاضر، هیچ کشوری حاضر به خودداری از رویارویی با اسرائیل نیست.

اتحادیه فوتبال جمهوری ایرلند می‌بایست به تنهایی این مسیر را طی کرده و منتظر می‌ماند تا ببیند چه کشوری از آن الگو خواهد گرفت؛ موضوعی که موجب شده بسیاری در ایرلند به دیدگاهی مشابه کوین کیل‌بین برسند. او در یادداشت روزنامه‌ای که پیشتر اشاره شد، نوشت: «نام FAI برای همیشه در کنار نام اد شیرن و امتناع بزدلانه‌اش از ایستادن در کنار یک دوست ذکر خواهد شد… تصمیم برای انتقال بازی (خانگی ایرلند) به صربستان، یک نقطه ذلت جدید است.»

صربستان برای برگزاری یک مسابقه «خانگی» از سوی FAI نیز مورد انتقاد بود؛ زیرا به صاحبان حافظه تاریخی طولانی‌تر فرصتی داد تا به این واقعیت اشاره کنند که ایرلند در سال ۱۹۹۹ حاضر به رویارویی با همین کشور – زمانی که بخشی از یوگسلاوی سابق بود – نشده بود؛ آن هم به دلیل حملات این کشور به کوزوو؛ حملاتی که سازمان ملل متحد بعدها به عنوان «یک کارزار سیستماتیک ترور، شامل قتل، تجاوز، آتش‌سوزی و بدرفتاری شدید» توصیف کرد.

در آن موقع، دولت ایرلند از صدور ویزای ورود برای افراد صرب خودداری نمود، اما برنارد اوبراین، مدیر اجرایی پیشین FAI، هشدار داده بود که اگر قرار باشد به هر کشوری با سابقه‌ای مشکوک به نقض حقوق بشر ایستادگی شود، برنامه مسابقات ایرلند «به شدت محدود خواهد شد».

با این حال، اوبراین آگاه بود که موضع دولت، قدرت مانور FAI را محدود کرده و در نهایت، مجازتی نه چندان سخت برای این فدراسیون تعیین گردید و مسابقه پس از سه ماه برگزار شد؛ اما تنها بعد از آنکه صربستان کارزار نظامی خود را متوقف ساخت؛ کارزاری که حدود ۱۰ هزار کوزووآلبانیایی را به کشتن داده بود.

بازی ایرلند مقابل کوزوو در روز پنجشنبه که با شکست یک بر صفر این تیم به پایان رسید، یادآور هشداری دیگر از تاریک‌خانه تاریخ بود. تا آن زمان مشخص شده بود که بازیکنان تحت فشار قرار دارند؛ یا به تعبیر دارا اوشی، کاپیتان تیم، «احساس می‌کردند در معرض فشار و آسیب‌پذیری قرار دارند».

در حالی که چیدوزی اوگبنه، وینگر ایرلند، گفت «ناعدالتی» است که «یوفا ما را در چنین شرایطی قرار داده»، جیسون نایت، هافبک تیم، نخستین بازیکن ایرلندی بود که به وضوح بیان داشت: «فکر نمی‌کنم این بازی باید برگزار شود.» او همچنین فاش کرد که تصمیم دارند روز بعد «گفت‌وگوی عمیق‌تری درباره این موضوع داشته باشند…».

در حالی که ایرلند در تلاش برای کسب نتیجه در کوزوو بود، شکست ۳ بر ۱ اسرائیل در برابر اتریش در شهر لینتس نیز با جریانات زیادی همراه شد.

سعید ابوفرچی، مهاجم ۲۰ ساله اسرائیل، پس از اینکه در آغاز نیمه دوم گل تساوی تیمش را به ثمر رساند، با نوعی شادی گل کنار پرچم کرنر از زمین اخراج شد؛ حرکتی که داوران آن را شبیه به گرفتن یک اسلحه تشخیص دادند.

فدراسیون فوتبال اسرائیل بعداً به این تصمیم اعتراض کرد و مدعی شد که سوءتفاهمی پیش آمده است. این فدراسیون توضیح داد که ابوفرچی، بازیکن عرب و مسلمان، در واقع تظاهر به استفاده از یک چوب بیلیارد کرده بود؛ حرکتی که قبلاً حین بازی برای مکابی تل‌آویو در سوپرجام اسرائیل نیز به نمایش گذاشته و آن را به کن دوهرتی، اسنوکرباز افسانه‌ای ایرلندی تشبیه کرده بود.

اما این مقایسه خنده‌دار در آن زمان واقعاً خوشایند نبود؛ به ویژه زمانی که در نشست خبری‌ای پرداختند که پس از یکی از پرتنش‌ترین روزهای تاریخ فوتبال ایرلند برگزار شد؛ روزی که حتی به نظر می‌رسید شاید دیدار آن شب مقابل اسرائیل اصلاً برگزار نشود.

صبح روز پس از باخت ایرلند به کوزوو، بازونوی، دروازه‌بان دوم، شادی گل ابوفرچی را در شبکه‌های اجتماعی مشاهده کرد؛ موضوعی که واکنش‌های شدید مجازی را برانگیخت. این موضوع بر گفتگوهای پرتنش بازیکنان پیش از ترک پریشتینا به مقصد مجارستان نیز تأثیر گذاشت.

در آن زمان هنوز مسأله تحریم مطرح نبود، اما پرواز تیم پس از آن به تأخیر افتاد زیرا بازیکنان برای دریافت مشاوره از FAI درباره چگونگی رخدادهای پروتکل، از جمله دست دادن پیش از مسابقه، بارها با مسئولان تماس گرفتند.

در ابتدا توافق شده بود که بیانیه‌ای از سوی بازیکنان در دبریتسن منتشر شود، اما فقط در صورتی که همه بازیکنان با آن موافق باشند. بازونوی در این زمینه متعهد نبود و ترجیح داد یک شب درباره آن تأمل کند.

او از ابتدای هفته برای انجام وظایف ملی خود به اردو آمده بود، بدون اینکه هدفش تبدیل به یکی از چهره‌های اصلی این جنجال باشد. او انتظار داشت که یوفا یا FAI وارد عمل شوند و بار مشکلات و تبعات این موضوع را از دوش بازیکنانی چون او بردارند.

با این حال، پس از گفت‌وگو با خانواده‌اش، بازونو صبح روز بعد به هیمیر هالگریمسون، سرمربی ایرلند، اعلام کرد که تمایلی به بازی در هیچ یک از دو مسابقه مقابل اسرائیل ندارد؛ هرچند برای دو بازی خانگی مقابل اتریش در روز پنجشنبه در کنار تیم باقی خواهد ماند.

برخی از هم‌تیمی‌های او نیز وسوسه شدند که به این تحریم بپیوندند، اما هنوز مشخص نیست چه تعداد از بازیکنان چنین قصدی داشته‌اند. بازونوی بعداً در بیانیه‌ای تأکید کرد: «تصمیم من صرفاً بر پایه اعتقاد شخصی‌ام مبنی بر نادرست بودن کشتن افراد بی‌گناه گرفته‌شده است. مهم است که تأکید کنم موضع من مخالف مردم اسرائیل یا جامعه یهودیان نیست، بلکه مخالفت با جنایات در منطقه است.»

در کنار این، بازیکنان جلسات دیگری با هالگریمسون و دیوید کولرل، مدیر اجرایی FAI، برگزار کردند. هالگریمسون بعدها این روزها را «سخت‌ترین» دوران مربیگری خود توصیف کرد. در مقطعی از روز شنبه، او تصور می‌کرد که مسابقه لغو خواهد شد.

در حالی که رویدادهای مختلف در هتل محل اقامت تیم در مرکز دبریتسن در حال رخ دادن بود، قرار بود یک نشست خبری در ورزشگاه برگزار شود. ابتدا این نشست در فاصله کمتر از ۲۰ دقیقه مانده به زمان مقرر، به تعویق افتاد و به دو ساعت دیگر موکول گردید؛ حتی خبرنگارانی که از قبل در اتاق بودند، همزمان با یوفا از این موضوع مطلع شدند.

در نهایت نشست خبری با تأخیری تقریباً پنج ساعت و نیم برگزار شد. هالگریمسون که از سوی مدیران خود حمایتی دریافت نکرده بود، با پرسش‌هایی درباره حماس، تصمیمش برای کار در قطر از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ و همچنین آن مسابقه ایرلند مقابل آلمان نازی در سال ۱۹۳۶ مواجه شد.

قبل از آن و در غیاب تمام بازیکنان، کولرل و جان مارتین جزئیات مربوط به علت تأخیر را بیان کردند. کولرل به‌طور مستقیم نامی از بازونوی نبرد نبرد، اعلام کرد که یکی از بازیکنان تصمیم گرفته است در مسابقه شرکت نکند. او همچنین تأکید کرد که چندین رأی‌گیری انجام شده و «اکثریت قابل توجهی» از بازیکنان به برگزاری مسابقه رأی مثبت داده‌اند.

وقتی یکی از خبرنگاران از او سوال کرد آیا نتیجه رأی‌گیری ۱۴ رأی به نفع و ۸ رأی به ضرر بود، کولرل حاضر نشد این اعداد را تأیید کند.

بازونوی از برگزاری چنین رأی‌گیری‌ای بی‌خبر بود و به همین دلیل، فرصت شرکت در آن را نیافت. کولرل و هالگریمسون همچنین پذیرفتند که قبل از ورود دروازه‌بان به اردوی تیم، در خصوص دیدگاه او هیچ مشورتی انجام نشده بود؛ در حالی که با حدود ۳۰ بازیکن و اعضای کادر دیگر گفت‌وگو شده بود.

در همان شب، برایان کر که در تماس با بازونوی بود، در شبکه «Virgin Media Sport» تصمیم او را «قهرمانانه» توصیف کرد و گفت: «او حال روحی مناسبی ندارد و احساس می‌کند که کنار گذاشته شده است.»

یکی از بازیکنان نیز به دلیل نحوه صحبت با بازونوی در بعدازظهر شنبه، در شرایطی که فضای تیم زیر تاثیر اضطراب و وحشت شدید قرار داشت، از او عذرخواهی کرد.

صبح یکشنبه، ماجرا به حالت عجیب و غیرواقعی درآمد: FAI در طول شب مجبور شد جیمی دان، مدافع کوئینز پارک رنجرز، را به عنوان دروازه‌بان ثبت کند؛ زیرا قوانین مقرر می‌کنند که هر تیم باید سه دروازه‌بان را در فهرست خود داشته باشد.

دان در حین گرم‌کردن پیش از مسابقه حتی دستکش در دست نداشت؛ واقعه‌ای که در شبی سوررئال رقم خورد؛ شبی که ماه کامل تقریباً درست بالای ورزشگاه ۲۰ هزار نفری قرار گرفته و تنها چند صد نفر از هواداران اسرائیلی و تعدادی از طرفداران ایرلندی مسابقه را مشاهده کردند، زیرا تصمیم‌گیری شده بود که سهمیه‌ای برای فروش بلیت به هواداران میهمان اختصاص ندهند.

در آن فضای خالی، صدای برخورد پای بازیکنان با توپ و لرزش تور دروازه به وضوح شنیده می‌شد؛ توری که در دقایق ابتدایی مسابقه سه بار به لرزه درآمد و به ایرلند اجازه داد کنترل بازی را در دست بگیرد.

بازیکنان ایرلند به نحوی بازی می‌کردند که گویا از نظر خودشان برای توجیه حضورشان در این مسابقه لازم است با اختلاف قابل توجهی پیروز شوند؛ حتی اگر یک پیروزی قاطع هم نتواند جایگاه و اعتبار آنها را در کشورشان بهبود بخشد.

این تنها نشان‌دهنده پیچیدگی و آشفته‌گی وضعیت بود.

منبع: اتلتیک

258258