طلای ۲۴ عیار والیبال؛ انتقام ما از ژاپن در خانه‌اش!
خبرآنلاین: اگر بخواهیم میان تمام مدال‌های طلای ایران در بازیهای آسیایی ناگویا، یکی را متمایز کنیم، بدون شک طلای والیبال داستانی ویژه و منحصر به فرد دارد. این مدال نه تنها به عنوان تنها طلای تیم‌های ایران و همچنین تنها طلای رشته‌های توپی شناخته می‌شود، بلکه ارزش آن فراتر از این عناوین است؛ زیرا این مدال حلاوت انتقام را نیز به ارمغان آورد.
تیم ژاپن، همان حریفی بود که در ماه‌های اخیر چندین بار مقابل ایران قرار گرفت و آخرین ضربه را در فینال قهرمانی آسیا بر پیکر والیبال ایران وارد کرد. این شکست‌ها و ناکامی‌های مداوم موجب شده بود تا بسیاری به این باور برسند که شاگردان روبرتو پیاتزا قادر به تغییر سرنوشت خود در یکی از مهم‌ترین مسابقات قاره‌ای و در خانه ژاپن نیستند. اما ناگویا داستانی دیگر را روایت می‌کرد.
ایران برای رسیدن به فینال، پس از یک دیدار نفس‌گیر در یک‌چهارم نهایی و پیروزی نزدیک مقابل کره جنوبی، موفق به صعود به مرحله بعد شد. این پیروزی به هیچ وجه نشانی از یک قهرمان قاطع نداشت و طبیعی بود که تردیدهایی درباره ادامه‌ی این مسیر به وجود آید. با این نمایش، کمتر کسی انتظار داشت که ایران در فینال بتواند مقابل ژاپن بایستد و برای کسب مدال طلا بجنگد. اما در لحظات حساس، تیم پیاتزا بهترین بازی خود را به نمایش گذاشت.
حریف آنها ژاپن بود، که به‌عنوان میزبان، سالن را با جمعیتی بالغ بر ۵ هزار تماشاگر پر کرده بود. از اولین امتیاز تا آخرین توپ، هواداران ژاپنی حتی برای لحظه‌ای دست از تشویق و سر و صدا برنداشتند. فضایی که می‌توانست برای ایران مانند جهنم باشد، در نهایت به صحنه‌ای برای جشن و شادمانی تبدیل شد. هرچند ۵ هزار تماشاگر چشم‌بادامی تمام توان خود را در تشویق تیم ملی خود گذاشتند، وقتی که آخرین توپ به زمین افتاد، سالن ناگویا در سکوت فرو رفت.
این لحظه شاید شیرین‌ترین بخش قهرمانی والیبال ایران بود. پیروزی بر ژاپن در خاک خودشان، پس از تمام ناکامی‌هایی که متحمل شده بودند. این پیروزی فقط یک پیروزی عادی نبود، بلکه تلافی‌ای بود که در حساس‌ترین موقعیت ممکن حاصل شد. والیبال ایران با این قهرمانی، برای چهارمین بار در تاریخ بازیهای آسیایی به سکو نخست رسید، اما این قهرمانی رنگ و بوی متفاوت‌تری داشت. این جذابیت نه تنها به خاطر مدال طلا، بلکه به دلیل مسیری بود که تیم طی کرده بود، حریفی که در فینال قرار داشت و شرایط خاصی که تیم ایران در آن به میدان رفت.
ژاپن، با تمام تلاش‌ها و در حضور هواداران بی‌نظیرش، آخرین مانع برای کسب طلای ایران بود و پسران پیاتزا این بار اجازه ندادند این جام از دستشان فرار کند. این طلا، تنها یک مدال نبوده، بلکه پاسخی به تمامی ناکامی‌های اخیر به شمار می‌رفت. پاسخی به شکست‌های تلخ، به فینال قهرمانی آسیا، و به تردیدهایی که بعد از آن نتایج در مورد والیبال ایران به وجود آمده بود و شاید جذاب‌ترین بخش این ماجرا همین باشد: تیمی که در یک‌چهارم نهایی به سختی از سد کره جنوبی گذشت، در فینال مقابل ژاپن ایستاد و غول چشم‌بادامی را در خانه خود شکست داد. این همان چیزی است که شیرینی قهرمانی را دوچندان می‌کند؛ اینکه برای پرافتخار شدن، مسیر ساده‌ای را طی نکرده باشی.
چهارمین مدال طلای والیبال ایران در بازیهای آسیایی به‌دست آمد، اما این بار طلا تنها یک مدال ساده نبود. این مدال ۲۴ عیار بود، با طعمی انتقامی و در سرزمین ژاپن، در برابر ۵ هزار تماشاگر که نهایتاً مجبور به سکوت شدند!
در میان تمامی مدال‌های طلا که ایران در ناگویا به‌دست آورد، کمتر مدالی مشاهده می‌شود که به اندازه طلای والیبال هم از نظر تاریخی اهمیت داشته باشد و هم طعم شیرین یک انتقام ورزشی را به همراه داشته باشد.
253 258
