بازگشت موفق این رشته به بازی‌های آسیایی؛ جوانان در صحنه بودند، ولی تجربه کافی وجود نداشت
خبرآنلاین: پس از چند سال غیبت، بار دیگر اسکواش ایران حضور خود را در بازی‌های آسیایی اعلام کرد. این بار، تیمی جوان و متفاوت با نام‌های غیرتکراری سال‌های گذشته به رقابت پرداخت. نکته‌ای که در این حضور به وضوح حس شد، نیاز مبرم اسکواش ایران به برگزاری مسابقات بین‌المللی و به‌دست آوردن تجربه لازم برای رقابت در سطح بالا بود.
حضور مجدد اسکواش‌بازان ایرانی در بازی‌های آسیایی را می‌توان از چندین منظر تحلیل کرد. بدون شک، یکی از بارزترین جنبه‌ها، گذار به نسلی جدید و اعتماد به جوانانی بود که در گذشته فرصت چندانی برای نمایش مهارت‌های خود در چنین میدان بزرگی نداشته‌اند. اگرچه این جوانان در مواجهه با رقبای نامدار آسیایی با مشکلاتی روبرو شدند، اما حضور آن‌ها می‌تواند سرآغازی برای شکل‌گیری یک نسل نوین از اسکواش ایران باشد. نسلی که برای رسیدن به اوج قاره‌ای به تداوم در رقابت‌ها و تورنمنت‌های معتبر بین‌المللی نیازمند است.
با این حال، آنچه بیشتر از هر چیز در طول رقابت‌ها خود را نمایان کرد، فاصله موجود در تجربیات بین ایران و رقبایش بود. اسکواش‌بازان ایرانی در مقابل حریفانی که سال‌های متمادی در تورنمنت‌های مختلف آسیایی و جهانی فعال بوده‌اند، به‌ویژه در لحظات سرنوشت‌ساز مسابقات با چالش‌هایی مواجه شدند که این مساله فقط به کیفیت فنی برنمی‌گردد و همچنین تجربه بازی در سطح بالای مسابقات نیز عامل مهمی در این امر به حساب می‌آید.
در واقع، یکی از مسائل اساسی اسکواش ایران پیش از این رقابت‌ها، عدم حضور کافی ملی‌پوشان در رویدادهای بین‌المللی بود. وقتی یک بازیکن فرصت تمرین مداوم و رویارویی با رقبای برتر آسیا و جهانی را نداشته باشد، طبیعی است که در نخستین مواجهات جدی کار به مراتب سخت‌تری خواهد داشت.
از سوی دیگر، رنکینگ پایین بازیکنان ایرانی نیز شرایط قرعه‌کشی را برای آن‌ها دشوارتر ساخت. جایگاه ضعیف‌تر در رنکینگ باعث شد اسکواش‌بازان ایران در مراحل ابتدایی با برخی از بهترین‌های قاره روبه‌رو شوند. به این ترتیب، به جای آنکه فرصتی برای ورود تدریجی به فضای مسابقات و صعود به مراحل بالاتر داشته باشند، به‌سرعت در مقابل حریفانی قرار گرفتند که از لحاظ رنکینگ، تجربه و سابقه، در سطوح بالاتری قرار داشتند.
این مساله منجر به شکل‌گیری یک چرخه معیوب می‌شود. عدم حضور در مسابقات بین‌المللی بهره‌وری رنکینگ را کاهش می‌دهد و رنکینگ پایین نیز به افزایش احتمال مواجهه زودهنگام با مدعیان منجر می‌شود. در چنین شرایطی، انتظار دستیابی به نتایج در مقابل بهترین‌های قاره، بدون فراهم آوردن بستر مناسب برای کسب تجربه، به‌راستی دشوار خواهد بود.
علاوه بر این‌ها، یکی از نکات قابل توجه در بخش زنان رخ داد. جایی که ایران با فقط سه بازیکن به رقابت‌ها اعزام شد و عملاً دچار محدودیت در تعویض و استفاده از بازیکنان ذخیره گردید. این تصمیم به اعزام تیم ناقص، در شرایطی که فشار مسابقات و فاصله زمانی کوتاه بین بازی‌ها می‌تواند تأثیر زیادی بر وضعیت بدنی ورزشکاران داشته باشد، ریسک بالایی داشت.
این موضوع در آخرین مسابقه به وضوح خود را نشان داد. جایی که مصدومیت یکی از بازیکنان تیم زنان باعث شد نماینده ایران حتی نتواند مسابقه را به پایان برساند. این واقعه نشان دهنده آن است که حضور حداقلی با یک تیم ناقص در چنین سطوحی می‌تواند عواقب سنگینی به همراه داشته باشد.
اکنون اسکواش ایران، پس از بازگشت به بازی‌های آسیایی، با تصویری نسبتاً شفاف از شرایط خود مواجه است. از یک سو، نسل جوانی قدم به میدان گذاشته که می‌تواند آینده این رشته را بسازد و از سوی دیگر، شکاف موجود با رقبای قاره‌ای همچنان جدی است. فاصله‌ای که تنها با تمرینات داخلی یا شرکت مقطعی در مسابقات بزرگ پر نخواهد شد.
اگر هدف بازگشت اسکواش به بازی‌های آسیایی فراتر از صرفاً یک حضور آماری باشد، باید مسیری را دنبال کرد که شامل افزایش حضور در تورنمنت‌های بین‌المللی، بهبود رنکینگ، رویارویی مداوم با بازیکنان برتر آسیا و فراهم کردن شرایط متناسب برای اعزام تیم‌ها باشد.
جوانان اسکواش ایران در بازی‌های آسیایی نشان دادند که می‌توان به نسل جدید امیدوار بود؛ اما برای تبدیل این پتانسیل به نتایج ملموس، نیاز به چیزی فراتر از صرفاً استعداد وجود دارد. تجربه‌سازی ضروری است و این تجربه تنها با رویارویی با بهترین‌های آسیا و جهان بدست می‌آید.
253 258
