مدال پایان داستان زنان ایران نیست؛ استمرار این درخشش نیازمند حمایت مستمر است
شبنم روحی؛ در بازی‌های آسیایی سال ۲۰۲۶ در شهر آیچی ناگویا، دوباره شاهد این هستیم که ورزشکاران زن ایران می‌توانند نقش حیاتی را در کسب مدال‌های کاروان کشورمان ایفا کنند. برای حفظ و گسترش این سهم و همچنین پایداری در این جایگاه، نیازمند برنامه‌ریزی دقیق، امکانات کافی و تأمین بودجه مناسب هستیم.
مدال‌ها در حین مراسم روی سکو اهدا می‌شوند، اما دستیابی به این موفقیت به سال‌ها سخت‌کوشی نیاز دارد؛ از تمرینات بی‌پایان، شرکت در ی‌ها و اردوهای آماده‌سازی، تا مسیر طولانی حق حضور در مسابقات کسب سهمیه و غیره. حفظ این موفقیت‌ها هم به تداوم این شرایط بستگی دارد.
اما سؤال اساسی این است که بعد از پایان بازی‌ها، ورزش زنان دستخوش چه تغییراتی خواهد شد؟ در ابتدا دوره تبریک‌ها، قدردانی‌ها و جوایز وجود دارد، اما سرنوشت قهرمانان مدت‌ها پس از این رقابت‌ها شکل می‌گیرد؛ زمانی که هیجان ناشی از این رخداد فروکش می‌کند و ورزشکاران به تمرین برای اهداف بعدی خود بازمی‌گردند، در این مرحله، ضرورت حمایت‌ها به شدت محسوس می‌شود.
چنانچه می‌خواهیم موفقیت‌های به دست آمده پایدار بماند، بایستی برنامه‌هایی برای ورزشکاران و حتی مربیان در نظر گرفته شود که قابل اعتماد و عملی باشد و هر چیزی که مانع این روند می‌شود، حذف گردد.
توجه به ورزش زنان باید فراتر از شعارها و سخنان باشد و باید در تصمیم‌گیری‌های اجرایی مشهود باشد. کیفیت اردوها، تخصیص اعتبارات خاص و همچنین توجه رسانه‌ای باید به گونه‌ای باشد که مسیر پیشرفت را برای ورزشکاران هموار نماید. ورزشکاران برای برنامه‌ریزی مؤثر به ثبات نیاز دارند و باید شرایط به گونه‌ای فراهم شود که آن‌ها فقط به تمرین و پیشرفت فکر کنند و نگرانی‌هایی از قبیل اردوها، تغذیه و حضور در مسابقات بین‌المللی نداشته باشند. اگر هر بار که نزدیک به مسابقه می‌شویم، مسئولان بخواهند در تمرینات حاضر شوند و به یاد بیاورند که ورزشکار نیاز به توجه و امکانات دارد، نه تنها هیچ پیشرفتی حاصل نخواهد شد بلکه مدال‌های کسب شده نیز به راحتی از دست خواهند رفت.
ثبت بهترین عملکرد زنان ایران در تاریخ بازی‌های آسیایی بدون شک فرصت‌های بیشتری را برای دختران در سطوح بالای قهرمانی ورزش فراهم خواهد کرد و فدراسیون‌ها و وزارت ورزش باید از این موقعیت به نحو احسن بهره‌برداری کنند و استعدادهای برتر را شناسایی و به سمت حرفه‌ای شدن و قهرمانی هدایت نمایند. به‌طور کلی، نباید طوری عمل کرد که همه تمرکزها بر روی قهرمان مدال‌آور باشد و پشتوانه‌سازی فراموش شود.
متأسفانه در سال‌های اخیر، برخی از ستاره‌های ورزش زنان که در یک دوره خاص از مسابقات نمایشی خیره‌کننده داشتند، به یکباره ناپدید شدند و در رقابت‌های آتی با شکست‌های شدیدی مواجه شده‌اند. این امر نشان می‌دهد که این ستاره‌ها نیاز به حمایت نه تنها از جانب خودشان، بلکه از سوی فدراسیون‌ها و مسئولان نیز دارند تا مسیر درستی را در پیش بگیرند.
کسب مدال یک موفقیت قابل اندازه‌گیری و واضح است، اما اگر بنا باشد که این موفقیت‌ها ادامه یابد، در این صورت موضوع تصمیم‌گیری‌های مسئولان مطرح می‌شود. این دوره به پایان رسیده و نباید به صورت مداوم به این موفقیت در دوره‌های بعدی ارجاع داده شود و این موفقیت فقط زمانی ارزش خود را حفظ خواهد کرد که راهی برای پرورش قهرمانان و کسب نتایج ملموس فراهم شود.
۲۵۱۲۵۱
