داستان الهام‌بخش کیکی راموس؛ کودک زلزله‌زده‌ای که ستاره آینده آرژانتین شد
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ کیکی راموس در کلاس آنلاین ریاضی نشسته بود که پیامکی دریافت کرد که زندگی‌اش را تغییر داد.
راموس در گفت‌وگو با اتلتیک می‌گوید: «گوشی‌ام لرزید و دیدم مربی بدنسازم برایم پیام دعوت به اردوی تیم ملی زیر ۱۷ سال آرژانتین را فرستاده است. ابتدا نام روی دعوت‌نامه را اشتباه خواندم و برایم عجیب بود که چرا او چنین پیامی برای من فرستاده است. اما دوباره آن را خواندم و بلافاصله دویدم تا به پدر و مادرم خبر بدهم. لحظه بسیار زیبایی بود و واقعاً انتظارش را نداشتم.»
از آن زمان، محبوبیت راموس به شکل چشمگیری افزایش یافته است. حساب‌های او در شبکه‌های اجتماعی صدها هزار دنبال‌کننده جدید پیدا کرده‌اند و تعداد دنبال‌کنندگانش در اینستاگرام از حدود ۱۰ هزار نفر به بیش از ۴۲۲ هزار نفر رسیده است. او همچنین به تازگی قرارداد اسپانسری با نایکی امضا کرده است. حالا مردم در خیابان او را می‌شناسند و برای گرفتن عکس از او درخواست می‌کنند؛ در حالی که راموس همچنان در تلاش است تحصیلات دوره متوسطه خود را به پایان برساند.
این بازیکن ۱۷ ساله همچنین به تازگی نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را با ولز سارسفیلد، یکی از باشگاه‌های بزرگ بوئنوس‌آیرس، امضا کرده است. عملکرد او در زمین دلیل اصلی این اتفاق است. راموس در این فصل لیگ جوانان زیر ۱۷ سال آرژانتین، در ۲۲ بازی ۱۸ گل به ثمر رسانده است. با این حال، چیزی فراتر از آمار چشمگیر در مسیر پیشرفت سریع او وجود دارد؛ داستان زندگی متفاوتی که توجه بسیاری را به خود جلب کرده است.
نجات‌یافته از زلزله هائیتی
راموس در وهله نخست یک آرژانتینی متولدشده نیست. او زمانی که تنها ۹ ماه داشت به پایتخت آرژانتین منتقل شد و پس از آنکه از زلزله ویرانگر سال ۲۰۱۰ هائیتی جان سالم به در برد، توسط فرانسیسکو راموس و آسترید پوتسی به همراه سه کودک هائیتی دیگر به فرزندی پذیرفته شد.
راموس نخستین کودکی بود که به آرژانتین رسید. او اکنون اسپانیایی را کاملاً روان و با لهجه خاص منطقه ریوپلاتنسه صحبت می‌کند؛ به‌گونه‌ای که داستان زندگی‌اش را درست مانند هر شهروند بوئنوس‌آیرسی دیگری روایت می‌کند.
از سوی دیگر، اگر راموس روزی به تیم ملی بزرگسالان آرژانتین برسد، از نظر تاریخی نیز اتفاق مهمی رخ خواهد داد. او می‌تواند پس از هکتور بالی، دروازه‌بان آرژانتین در اوایل دهه ۱۹۸۰، نخستین بازیکن سیاه‌پوستی باشد که برای تیم ملی این کشور به میدان می‌رود و تنها چهارمین بازیکن سیاه‌پوست تاریخ فوتبال ملی آرژانتین خواهد بود.
این بازیکن ۱۷ ساله با استقبال گسترده هواداران جدیدش مواجه شده، اما آرژانتین کشوری است که قرن‌ها با مسئله هویت نژادی خود دست‌وپنجه نرم کرده است. هرچند بخش کوچکی از واکنش‌ها منفی بوده است.
راموس می‌گوید: «اینکه دیگران چگونه من را می‌بینند، هیچ‌وقت برایم مهم نبوده است. بیشتر از هر چیز، به نظر دوستان و خانواده‌ام، یعنی کسانی که دوستشان دارم، اهمیت می‌دهم. حتی با وجود تمام تغییراتی که اتفاق افتاده، نگرشم همان باقی مانده است. همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاده، اما سعی می‌کنم نظرات مردم را نخوانم؛ چون هم نظرات مثبت وجود دارد و هم منفی. در عوض روی کار خودم تمرکز کرده‌ام؛ تمرین کردن، بیشتر بازی کردن و گل زدن. اینکه این کارها را به خوبی انجام بدهم، بیشتر از اتفاقاتی که در شبکه‌های اجتماعی می‌افتد به من کمک خواهد کرد.»
خاطراتی اندک از هائیتی
راموس خاطرات زیادی از زندگی‌اش در هائیتی ندارد و بیشتر اطلاعات مربوط به گذشته خود را از والدینش در آرژانتین آموخته است. او می‌گوید: «می‌دانم که هائیتی در سال‌های اخیر دوران سختی را پشت سر گذاشته است. می‌دانم خانواده بزرگی در آنجا داشتم، اما واقعاً نمی‌دانیم چرا مجبور شدند من را در پرورشگاه رها کنند. به جز اینکه می‌دانم از زلزله جان سالم به در بردم، چیز دیگری به یاد نمی‌آورم.»
بر اساس برآورد دولت هائیتی، بین ۲۲۰ هزار تا ۳۱۶ هزار نفر در زلزله سال ۲۰۱۰ جان خود را از دست دادند. پورتوپرنس، پایتخت هائیتی و جایی که راموس دوران نوزادی خود را در آن گذراند، یکی از مناطقی بود که بیشترین آسیب را از این فاجعه دید.
راموس می‌داند که بسیار خوش‌شانس بوده که توانسته از این حادثه جان سالم به در ببرد.
او می‌گوید: «خیلی درباره اینکه شاید یک روز به هائیتی سفر کنم با پدر و مادرم در آرژانتین صحبت می‌کنم. زندگی‌ام در اینجا را خیلی دوست دارم و فعلاً به آن فکر نمی‌کنم، اما در آینده دوست دارم بدانم از کجا آمده‌ام.»
خانواده‌ای که راموس را بزرگ کردند
راموس چیزهای زیادی را مدیون والدینش در آرژانتین است؛ از جمله عشقش به فوتبال.
او به همراه سه خواهر و برادرش که آنها نیز از هائیتی به فرزندی پذیرفته شده‌اند، در منطقه ویلا دِووتو زندگی می‌کند. راموس آنها را «خواهر و برادرهای قلبی، نه خونی» توصیف می‌کند.
راموس می‌گوید: «ما در خانواده زیاد شوخی می‌کنیم. همیشه می‌خندیم و یکدیگر را خیلی دوست داریم. کوچک‌ترین عضو خانواده‌مان ماکی است که ۱۴ سال دارد و در باشگاه سن مارتین راگبی بازی می‌کند. آنها در Primera B، یعنی سطح سوم راگبی بوئنوس‌آیرس، حضور دارند و بنابراین بازیکن خوبی است. برادر دیگرم، جودسون، ۱۷ ساله است و در اولیووس، یکی دیگر از محله‌های شهر، قایقرانی می‌کند. خواهرم، جونا، بزرگ‌ترین عضو خانواده است؛ ۱۹ سال دارد و مشغول تحصیل است.»
راموس درباره شروعش در فوتبال گفت: «من فوتبال را با مادرم شروع کردم. وقتی بچه بودیم، ما را به میدان کوچک محله می‌برد تا بازی کنیم. این یکی از نخستین خاطرات من از زندگی در آرژانتین است. بعد از آن برای باشگاه کلوب پارکه بازی کردم که نزدیک محل زندگی‌مان در ویلا دِووتو است.»
کلوب پارکه نامی شناخته‌شده در فوتبال آرژانتین است؛ یک باشگاه ورزشی مردمی و ساده در شمال‌غرب بوئنوس‌آیرس که بازیکنان بزرگی مانند کارلوس توز، خوان رومن ریکلمه و الکسیس مک‌آلیستر را پرورش داده است.
حتی دیه‌گو پلاسنت، سرمربی راموس در تیم ملی زیر ۱۷ سال آرژانتین، نیز دوران فوتبال خود را از همین باشگاه آغاز کرد و مستقیماً به آکادمی آرژانتینوس جونیورز رفت؛ ورزشگاهی که در نزدیکی کلوب پارکه قرار دارد.
از فوتبال خیابانی تا ولز سارسفیلد
راموس فوتبال خود را با فوتبال بابی آغاز کرد؛ نوعی فوتبال در زمین‌های کوچک با دروازه‌های کوچک که روی زمین‌های بتنی برگزار می‌شود. این شیوه نقطه ورود بسیاری از فوتبالیست‌های آرژانتینی پنج تا ۱۲ ساله به دنیای فوتبال است و به دلیل فضای محدود و سرعت بالای بازی، بازیکنان جوان را از همان سنین پایین به تقویت مهارت‌های فنی وادار می‌کند. مدتی بعد، یکی از همسایه‌های راموس که هوادار ولز سارسفیلد بود، او را هنگام بازی در خیابان دید و پیشنهاد داد در تست این باشگاه شرکت کند.
راموس با لبخند می‌گوید: «از آن زمان تاکنون همان‌جا مانده‌ام.»
پیشرفت او به صورت تدریجی ادامه داشت. او در رده‌های مختلف سنی بالا رفت و در نهایت فرصت حضور در تیم اصلی باشگاه در هر رده سنی را به دست آورد. راموس در رده زیر ۱۵ سال نیز بازی کرد، اما سال بعد با مشکلات مصدومیت مواجه شد. با این حال، در رده زیر ۱۷ سال بار دیگر مورد توجه قرار گرفت و سرانجام به تیم ملی دعوت شد.
راموس می‌گوید: «سال گذشته یک تغییر مهم در ذهنیت من ایجاد شد. این تغییر خیلی چیزها را عوض کرد و به من کمک کرد پیشرفت کنم.»
حتی یک تغییر کوچک در برنامه آماده‌سازی پیش از مسابقات نیز در این مسیر نقش داشت: به توصیه مربیان، راموس سرانجام شروع به نوشیدن آب کرد!
او می‌گوید: «دوستش ندارم. تا سال گذشته به‌درستی آب نمی‌نوشیدم و حالا متوجه شده‌ام که این مسئله واقعاً مانع پیشرفتم بود. شاید گاهی آبمیوه می‌خوردم؛ نوشیدنی‌های گازدار را هم دوست ندارم. اما اکنون واقعاً روی این موضوع کار می‌کنم، چون می‌دانم اهمیت دارد.»
سرعت؛ بزرگ‌ترین سلاح راموس
حالا گل‌ها نیز یکی پس از دیگری از راه می‌رسند. راموس برای تیم ملی زیر ۱۷ سال آرژانتین سه گل زده و یک پنالتی نیز گرفته است. او در دیدار برابر اکوادور با گلزنی به تساوی تیمش کمک کرد و آرژانتین در نهایت به پیروزی ۲ بر یک رسید. راموس می‌گوید سرعت بزرگ‌ترین نقطه قوت اوست و در دوران تعطیلات نیز برای بهبود مهارت گلزنی خود تمرینات زیادی انجام داده است.
او در کنار قابل انتظار یعنی لیونل مسی، از نیمار و وینیسیوس جونیور نیز به عنوان الگوهای خود نام می‌برد.
مانوئل ویدال از شرکت CAA Base که مدیریت برنامه‌های راموس را بر عهده دارد، هر روز با این بازیکن جوان کار می‌کند. ویدال می‌گوید: «او به عنوان وینگر رشد کرده و می‌تواند در هر دو جناح بازی کند، اما بیشتر در سمت چپ به میدان رفته است. طی یک سال گذشته، از او به عنوان مهاجم مرکزی و نقطه اصلی حملات نیز استفاده شده که به او اجازه داده از مهم‌ترین نقاط قوتش بهره ببرد؛ توانایی تشخیص فضای پشت سر مدافعان و استفاده از سرعت برای نفوذ به این فضاها.»
او اضافه می‌کند: «مهارت گلزنی راموس در سال جاری به شکل قابل توجهی بهتر شده و او را به بازیکنی تعیین‌کننده‌تر در مقابل دروازه تبدیل کرده است. با این حال، همچنان باید روی تکنیک، بازی در فضاهای محدود و مشارکت در بازی‌سازی پیشرفت کند.»
آکادمی که ستاره می‌سازد
ولز سارسفیلد نیز نقش مهمی در معرفی و رشد راموس داشته است؛ باشگاهی که یکی از قدرتمندترین سیستم‌های فوتبال پایه در آرژانتین را در اختیار دارد. این تیم در سال ۲۰۲۴ علاوه بر قهرمانی در سطح بزرگسالان، در چهار رده از شش رده جوانان AFA نیز قهرمان شد؛ رده‌های زیر ۱۸ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۵ سال که راموس در آن زمان در آن حضور داشت.
راموس می‌گوید: «ما بهترین سیستم فوتبال پایه کشور را داریم؛ نه فقط به خاطر تعداد بازیکنانی که تولید می‌کنیم، بلکه به دلیل حمایتی که از بازیکنان می‌شود. چه در زمینه فوتبال، چه روان‌شناسی و چه تغذیه، همه چیز مورد نیاز یک بازیکن را فراهم می‌کنند. نسل ما از نظر فوتبال و همچنین از نظر شخصیتی بسیار خاص است. تعداد بازیکنانی که اکنون با تیم‌های لیگ برتر قرارداد دارند یا به تیم ذخیره راه پیدا کرده‌اند، این موضوع را نشان می‌دهد. همه ما می‌توانیم به سطح اول برسیم.»
بازیکنی که در فینال، گل قهرمانی تیم زیر ۱۵ سال ولز در سال ۲۰۲۴ را به ثمر رساند، فاکوندو سالیناس بود که اکنون هم‌تیمی راموس در تیم ملی زیر ۱۷ سال آرژانتین است.
در کنار آنها، بنیامین وایخو، خوان پولیسلا، تیاگو آگویره و سیمون اسکوبار نیز که همگی متولد سال ۲۰۰۹ هستند، دیگر نمایندگان ولز در تیم پلاسنت محسوب می‌شوند. در مجموع، ولز با شش بازیکن بیشترین سهم را در تیم ملی زیر ۱۷ سال آرژانتین دارد.
هدف بعدی؛ جام جهانی زیر ۱۷ سال
راموس اکنون هدف مشخصی دارد: جام جهانی زیر ۱۷ سال ۲۰۲۶ در قطر.
رقابت آرژانتین در این مسابقات از ۱۹ نوامبر با دیدار برابر استرالیا آغاز می‌شود. این تیم سپس مقابل موزامبیک که برای نخستین بار در این رقابت‌ها حضور پیدا می‌کند قرار خواهد گرفت و در آخرین بازی مرحله گروهی نیز با دانمارک روبه‌رو خواهد شد.
دو دوره پیش، در جام جهانی زیر ۱۷ سال ۲۰۲۳، کلودیو اچوری که اکنون در بنفیکا و به صورت قرضی از منچسترسیتی بازی می‌کند و فرانکو ماستانتونو که در فیورنتینا و به صورت قرضی از رئال مادرید حضور دارد، زیر نظر پلاسنت بازی کردند و به نیمه‌نهایی رسیدند.
راموس پس از درخشش در سال جاری هنوز بازیکنی تازه‌وارد در ساختار تیم ملی است، اما هر بار که اردوی تیم در آرژانتین برگزار شده یا مسابقه‌ای در این کشور داشته‌اند، به تیم دعوت شده است. در تورنمنت «ورتکس کاپ»، پلاسنت ترکیب متفاوتی از بازیکنان را کرد که برخی از آنها هم‌اکنون در باشگاه‌های اروپایی حضور دارند.
با این حال، راموس همچنان یکی از گزینه‌های تیم ملی است و شانس حضورش در فهرست آرژانتین برای جام جهانی زیر ۱۷ سال پابرجاست. او می‌گوید: «هدف اصلی من این است که به کارم ادامه بدهم و گل بزنم. هر بار که به تیم ملی دعوت می‌شوم، می‌خواهم سطح خودم را ثابت کنم و اعتمادبه‌نفسم را بیشتر کنم تا آنها ۱۰۰ درصد توانایی واقعی من را ببینند، نه نسخه‌ای از خودم که به دلیل کمبود اعتمادبه‌نفس نمی‌تواند آن چیزی باشد که واقعاً هست.
امضای قرارداد حرفه‌ای از کودکی یکی از رویاهای من بود. اینکه این کار را با ولز انجام دادم؛ باشگاهی که از کودکی در کنار من بوده است، باعث می‌شود احساس غرور فوق‌العاده‌ای داشته باشم.»
منبع: اتلتیک
258258
