شکست ورزش‌های آبی در ناگویا؛ سر و صدایی بی‌ثمر!
خبرآنلاین: کاروان ورزشی ایران با کسب در مجموع ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز، یعنی ۵۲ مدال در ناگویا به پایان کار خود رسید و در جدول نهایی در رتبه ششم قرار گرفت. هرچند این آمار می‌تواند درظاهر موفقیت نشان دهد، اما برای تجزیه و تحلیل دقیق‌تر، باید به تفکیک رشته‌های ورزشی، تعداد ورزشکاران اعزامی، هزینه‌ها، نتایج نهایی و اهداف از پیش تعیین شده پرداخت.
به طور کلی، کاروان ایران با توجه به وضعیت موجود در بازی‌های آسیایی موفقیت‌هایی را کسب کرد، اما این موفقیت‌ها عمدتاً محدود به چند رشته خاص و تکراری همانند کشتی، وزنه‌برداری، تکواندو، ووشو و کاراته بود و سایر رشته‌ها جز ناکامی دستاوردی حاصل نکردند. این ادعا که بیشتر اعضای کاروان ایران در ناگویا نتوانسته‌اند انتظارات را برآورده کنند، گزافه‌گویی نیست.
ناگویا به جای آنکه غافل‌گیری باشد، به‌عنوان آینه‌ای عمل کرد که فاصله میان ادعاهای فدراسیون‌ها و واقعیت عملکرد آن‌ها را مجدداً نمایان کرد.
فدراسیونی که از تعداد زیادی مدال طلا صحبت می‌کند، اما تنها یک مدال برنز می‌آورد، فدراسیونی که اصرار بر اعزام نمایندگان خود دارد ولی خروجی قابل دفاعی ندارد، یا مدیری که از دستاوردهای تاریخی سخن می‌گوید در حالی که ورزشکارش در انتهای جدول قرار می‌گیرد، نمی‌تواند به سادگی پس از رقابت‌ها به آینده امید داشته باشد.
ناگویا باید به‌عنوان نقطه شروعی برای این محاسبه مجدد در نظر گرفته شود و نباید شایستگی‌های ناکام به فراموشی سپرده شود، تا روزی که کاروان بعدی با همان وعده‌ها مجدداً به میدان برود. کاروان ورزشی کشور به رشته‌هایی نیاز دارد که با برنامه‌ریزی و افق‌نگری برای شرکت در مسابقات قاره‌ای اقدام کند، نه فقط به‌عنوان یک نام در فهرست اعزامی‌ها در نظر گرفته شود و پس از پایان رقابت‌ها، همه چیز به وعده‌های آینده موکول گردد.
بررسی رشته‌های ناموفق در ناگویا، تصویر روشن‌تری از واقعیت پیش رویمان قرار خواهد داد.
شنا؛ رکورد ملی، سقف آرزوها شده است
در حوزه شنا، ثبت رکورد ملی و رسیدن به فینال باید به‌عنوان پیشرفت فردی ورزشکاران محترم شمرده شود و در زمره دستاوردها به‌شمار آید؛ اما پرسش اساسی این است که چرا این دستاوردها همچنان از کسب مدال فاصله زیادی دارند؟ هنگامی که هدف حضور در بازی‌های آسیایی است، صرفِ ثبت رکورد بهتر یا صعود به فینال نمی‌تواند به‌عنوان معیاری نهایی برای ارزیابی عملکرد یک فدراسیون تلقی شود.
اگر شناگران ایران به‌طور مکرر رکوردهای ملی را جابه‌جا می‌کنند اما فاصله‌شان با سکو همچنان زیاد است، باید مجدداً به کیفیت تمرینات، شرکت در مسابقات بین‌المللی، وجود مربیان متخصص و تدوین یک برنامه بلندمدت برای توسعه شنا توجه کرد. ثبت رکورد، نشانه‌ای مثبت است اما تنها زمانی چنین ارزشی پیدا می‌کند که راه را برای رقابت در راستای کسب مدال هموار سازد.
به همین دلیل، عملکرد شنا در ناگویا را می‌توان به‌عنوان «ناکامی خفیف» توصیف کرد. نه به این معنا که تلاش ورزشکاران بی‌ارزش بوده، بلکه از این منظر که خروجی کاروان در سطح قاره‌ای هنوز با هدف کسب مدال فاصله دارد.
شیرجه؛ تبلیغات فراوان، خروجی ناچیز
شیرجه نیز با وجود تبلیغات و انتظاراتی که پیش از رقابت‌ها در مورد ورزشکارانش مطرح می‌شد، نتوانست دستاورد چشمگیری برای کارنامه ایران به ارمغان آورد. مشکل از آنجا آغاز می‌شود که تبلیغات حول یک رشته، گاهی از شواهد فنی و نتایج واقعی جلو می‌زند. در ورزش حرفه‌ای، نام ورزشکار، وعده‌های مربی یا امیدواری‌های مدیران تاثیری بر جایگاه نهایی در جدول نتایج نخواهد گذاشت.
فدراسیون ورزش‌های آبی باید به‌وضوح بیان کند که ورزشکاران شیرجه در چه سطحی از رقابت‌های آسیایی قرار دارند، فاصله آن‌ها با مدعیان چقدر است و چه تدابیری برای جبران این فاصله وجود دارد. اگر ارزیابی واقعی و دقیق قبل از اعزام صورت نگیرد، مشکل محدود به نتیجه ناگویا خواهد بود بلکه به نظام تصمیم‌گیری و انتظارات نیز مربوط می‌شود.
واترپلو؛ دبل شکست مدال را شست
در بین رشته‌های آبی، واترپلو نمونه بارز فاصله میان وعده‌ها و نتایج حاصل بود. رئیس فدراسیون که خود سابقه کاپیتانی و حضور در تیم ملی را دارد، بارها از امید کسب مدال در ناگویا سخن گفته بود، اما پایان این رقابت‌ها با حسرتی از ناکامی در دست‌یابی به سکوها همراه شد.
شکست در برابر چین، چه در مراحل گروهی و چه در دیدار رده‌بندی، نشانه‌ای جدی از ناتوانی در تحقق وعده‌های پیشین بود. ممکن است باخت در یک تورنمنت به‌طور طبیعی اتفاق بیفتد، اما زمانی که تیم در فرصت دوباره برای کسب مدال نیز برابر همان حریف شکست می‌خورد، نمی‌توان تنها به بدشانسی اشاره کرد.
اینجا مسئولیت‌های مدیریتی بیش از پیش محسوس می‌شود. هنگامی که رئیس فدراسیون با تجربه مستقیم در این رشته، از مدال‌آوری صحبت می‌کند، انتظار می‌رود که برنامه‌های آماده‌سازی، کیفیت بازی‌های تدارکاتی و ارزیابی توان حریفان نیز در سطحی معقول قرار داشته باشد.
واترپلو در ناگویا نتوانست مدالی کسب کند، اما سؤال کلیدی‌تر این است که چرا وعده‌های بزرگ پیش از رقابت‌ها با خروجی نهایی همخوانی نداشتند؟ پاسخ این سؤال باید در گزارشی فنی از سوی فدراسیون منعکس شود، نه در بهانه‌جویی‌ها پس از پایان رقابت‌ها.
253 258
